Best for Greece https://best4.gr Τα Καλύτερα! Wed, 26 Feb 2020 05:06:13 +0000 el hourly 1 https://wordpress.org/?v=5.4.4 171368962 Beautiful Greece 5min drone view… https://best4.gr/beautiful-greece-5min-drone-view/ https://best4.gr/beautiful-greece-5min-drone-view/#respond Fri, 21 Feb 2020 17:06:07 +0000 https://best4.gr/?p=1960

Απολαύστε από ψηλά την όμορφη χώρα μας σε 5 λεπτά!

Booking.com
]]>
https://best4.gr/beautiful-greece-5min-drone-view/feed/ 0 1960
Παρουσίαση: Καλλικράτεια Χαλκιδική https://best4.gr/parousiasi-kalikrateia-halkidiki/ https://best4.gr/parousiasi-kalikrateia-halkidiki/#respond Wed, 19 Feb 2020 17:04:29 +0000 https://best4.gr/?p=1897

Ιστορία

H Καλλικράτεια της Ανατολικής Θράκης ήταν μια όμορφη παραθαλάσσια κωμόπολη, κτισμένη στο μυχό του κόλπου των Αθύρων ( Μεγάλου Τσεκμετζέ). Απείχε 33 χιλ. από την Κωνσταντινούπολη, 15 Χιλ. από τις Μέτρες Τσατάλτζα) και 20 Χιλ. από τα Άθυρα. Άλλα ελληνικά χωριά κοντά της ήταν τα Πλάγια , οι Λαγοθήρες, τα Δημοκράνεια, το Οικονομείο, το Ξάστερο, οι Επιβάτες και οι Αιγιαλοί ( Άγιος Παύλος). Ήταν κτισμένη σε πολύ ωραία τοποθεσία. Τα περισσότερα σπίτια ήταν διώροφα, ξύλινα χωρίς ιδιαίτερη αυλή και κήπο. Η Καλλικράτεια ήταν μία από τις πλουσιότερες κοινότητες της επαρχίας Μετρών και Αθύρων.

         Η κύρια ασχολία των κατοίκων της ήταν η ναυτιλία, γιατί τα 9/10 των ανδρών της ήταν ναυτικοί. Είχε γύρω στα 130 καΐκια συνολικής χωρητικότητας5-6 χιλιάδων τόνων. Οι υπόλοιποι κάτοικοι ασχολούνταν με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την αμπελουργία. Τα κυριότερα γεωργικά προϊόντα του χωριού ήταν τα επιτραπέζια σταφύλια (γιαπιντζάκια), τα καρπούζια και τα γνωστά με το όνομα τοπ-ατάν, πεπόνια. Είχε αξιόλογη κτηνοτροφία και με το γάλα που συγκεντρωνόταν λειτουργούσαν 6 εργοστάσια γιαουρτοποιΐας. Το ονομαστό γιαούρτι της Καλλικράτειας γνωστό σαν συληβριανό γιαούρτι, μεταφερόταν αυθημερόν με ιστιοφόρο στην αγορά της Κωνσταντινούπολης. Μικρή ανάπτυξη γνώριζε και η αλιεία, αλιεύονταν κυρίως κέφαλοι, ενώ στον πορθμό της Καλλικράτειας υπήρχε και ιχθυοτροφείο.

         Η Καλλικράτεια δεν είναι ιστορικά εξακριβωμένο πότε και από ποιους κτίστηκε. Πολύ πιθανή είναι η παράδοση που αναφέρει ότι η παλιά Καλλικράτεια , γνωστή με την ονομασία Παλαιοχώρι, βρισκόταν στο ακρωτήριο Μπαμπά Μπουρνού δυτικά της σημερινής Καλλικράτειας. Η ίδια παράδοση υποστηρίζει ότι επί τουρκοκρατίας πειρατές λεηλάτησαν το Παλαιοχώρι και αιχμαλώτισαν τον πληθυσμό για να τον πουλήσουν στα σκλαβοπάζαρα. Όσοι κάτοικοι διασώθηκαν κατέφυγαν στο μυχό του κόλπου Αθύρα , σε τουρκικό τσιφλίκι, όπου έχτισαν τη σημερινή Καλλικράτεια.

Για την προέλευση του ονόματος Καλλικράτεια , οι κάτοικοι αναφέρουν πολλές παραδόσεις, οι οποίες έχουν συνήθως λόγια προέλευση. Μία  από αυτές υποστηρίζει ότι έλαβε το όνομα  της από τον Σπαρτιάτη ναύαρχο Καλλικρατίδα , ενώ μια άλλη αναφέρει ότι έλαβε την ονομασία της από τον γνωστό καλλιτέχνη του Παρθενώνα Καλλικράτη. Μεταγενέστερη παράδοση αναφέρεται στο Μέγα Κωνσταντίνο, ο οποίος αναζητώντας κατάλληλη θέση για την ίδρυση της νέας πρωτεύουσας της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και βλέποντας την τοποθεσία, στην οποία ήταν κτισμένη η κωμόπολη, είπε ότικράτη κάλλη πολλά. Η παράδοση που είναι όμως περισσότερο διαδεδομένη στους πρόσφυγες της Νέας  Καλλικράτειας  υποστηρίζει ότι κάποτε η οσία Παρασκευή  ταξίδευε από την Κωνσταντινούπολη με πλοίο. Ξαφνικά ξέσπασε μεγάλη τρικυμία με αποτέλεσμα να κινδυνεύει να βυθιστεί το πλοίο. Τότε η Οσία είπε στον καπετάνιο κράτει καλά , το τιμόνι, και ως εκ θαύματος σταμάτησε η τρικυμία. Το θαύμα έγινε στην περιοχή, η οποία στη συνέχεια ονομάστηκε Καλλικράτεια.  Τη σημερινή ονομασία της Mimar Sinan οφείλει στο παρακείμενο τετραπλό πέτρινο καμαρωτό γεφύρι, που έκτισε ο περίφημος Τούρκος αρχιτέκτων Μιμάρ Σινάν.

        Ο ελληνικός πληθυσμός της Καλλικράτειας συνεχώς αυξάνονταν. Το 1780 στην κοινότητα υπήρχαν 96 οικίες. Το 1886 κατοικούσαν 306 ελληνικές οικογένειες. Κατά τα έτη 1910-1912 ζούσαν στην Καλλικράτεια 2003 Έλληνες. H Καλλικράτεια ήταν Δήμος. Τον 12ο αιώνα απέκτησε ναό που τιμώνταν στους Δώδεκα Αποστόλους. Ο τελευταίος ναός της οσίας Παρασκευής της Επιβατινής κτίστηκε στη θέση παλαιού βυζαντινού ναού της οσίας. Έξω από το χωριό υπήρχε επίσης ομώνυμο παρεκκλήσι με αγίασμα και τον τάφο της Οσίας. Το αγίασμα γιόρταζε στις 14 Οκτωβρίου. Κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-78 οι Ρώσοι αφαίρεσαν τα ιερά λείψανα και τα μετέφεραν στη Μολδαβία για θρησκευτικούς λόγους. Ο ναός της οσίας Παρασκευής μετατράπηκε σε τέμενος, στο οποίο προστέθηκε ένας μιναρές και λειτουργούσε ως χώρος προσευχής για τους μουσουλμάνους πρόσφυγες που εποίκησαν την Καλλικράτεια μετά το 1924. Το 1985 ο ναός έγινε μανάβικο και το 1992 κατεδαφίστηκε και στη θέση του κτίστηκε το σημερινό Δημαρχείο. Καθήκοντα εφημερίου στο ναό είχαν εκτελέσει οι ιερείς: Χρύσανθος [1853], Θεόφιλος Χρυσαφίδης [1900], Ζαχαρίας Ιεροκλής [1906-1912], Ιωάννης [1906-1912], Αναστάσιος [1915-1916], Δημήτριος [1921] και Κωνσταντίνος Ζαμπέτας [1922-1924].

        Στην Καλλικράτεια ανέπτυξε τη δραστηριότητά της η Αδελφότητα των Κυριών Οσία Παρασκευή. Πληροφορίες για τη δράση της μας παρέχει μία αχρονολόγητη χάρτινη εικόνα που εικονίζει την οσία Παρασκευή. Η εικόνα αυτή εκδόθηκε με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για την ανοικοδόμηση του ναού της Οσίας, καθώς και του αγιάσματός Της. Η εικόνα αυτή φυλάσσεται στο ναό της οσίας Παρασκευής Νέας Καλλικράτειας.

        Η Δημογεροντία αποτελούνταν από έξι προύχοντες και ένα μουχτάρη, που εκλέγονταν από τους κατοίκους. Η εκλογή της εγκρινόταν από τον καϊμακάμη του Μεγάλου Τσεκμετζέ, ο οποίος έδινε στο μουχτάρη τη σφραγίδα της κοινότητας. Τα τελευταία 22 χρόνια πριν την ανταλλαγή μουχτάρης ήταν ο Ιωάννης Κανάκογλου.

        Όσον αφορά την εκπαίδευση της κοινότητος το 1867 ο Βασίλειος Καλλίφρονος για την Καλλικράτεια αναφέρει: Εν τη φυσικώς ωραία ταύτη κώμη, ένεκα διχονιών, δεν συνέστι Ελληνικόν σχολείον, καίτοι το ταμείον της εκκλησίας ευπορεί, αλλά και το υπάρχον αλληλοδιδακτικόν πολλάκις κυμαίνεται εκ της συνεχούς μεταβολής των διδασκάλων και ουδένα αντάξιον επιφέρει καρπόν. Το 1872/1873 λειτουργούσε μία μικτή σχολή , στην οποία δίδασκε ένας δάσκαλος σε 140 μαθητές. Ο δάσκαλος παράλληλα εκτελούσε και καθήκοντα ψάλτη με μηνιαία αμοιβή 500 γρόσια. Το 1902 λειτουργούσαν μαζί νηπιαγωγείο και παρθεναγωγείο με τρεις δασκάλισσες και 140 μαθήτριες, καθώς  και  μία δημοτική σχολή με τρεις δασκάλους και 125 μαθητές. Κατά το έτος 1910 υπήρχαν δύο αστικές σχολές που στεγάζονταν σ΄ ένα κτήριο. Η πρώτη ήταν επτατάξια σχολή αρρένων με τέσσερις δασκάλους και η δεύτερη πεντατάξια σχολή θηλέων με δύο δασκάλισσες και μία βοηθό. Οι δύο σχολές αριθμούσαν γύρω στους 600 μαθητές & μαθήτριες.

        Η συνεχής αύξηση του ελληνικού πληθυσμού της Καλλικράτειας επέβαλε την ίδρυση νέου σχολείου. Αυτό πραγματοποιήθηκε το 1911. Το σχολείο είναι κτισμένο στην τοποθεσία Γιάρια. Παρόμοια τοποθεσία υπάρχει και στη Νέα Καλλικράτεια. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου [1914-1918] η Καλλικράτεια αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα και δεν ήταν σε θέση να εξοφλήσει τους μισθούς των δασκάλων και αποφάσισε τον Απρίλιο του 1916 να λάβει δάνειο από τον καϊμακάμη του Μεγάλου Τσεκμετζέ των 25 λιρών Τουρκίας για να πληρώσει τους μισθούς των δασκάλων που απεργούσαν επί μήνες. Έφοροι των σχολείων της Καλλικράτειας  κατά το έτος 1918 διατελούσαν ο Νικόλαος Πέτρου και ο Χ. Εμμανουήλ. Οι δύο έφοροι ήταν έμποροι και μετέφεραν τα γραφεία τους στην Κωνσταντινούπολη, έτσι δεν είχαν τη δυνατότητα να εξασκούν κανονικά τα καθήκοντά τους, με αποτέλεσμα τα σχολεία της κοινότητας να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα λειτουργίας. Την κατάσταση αντιμετώπισε ο μητροπολίτης Μετρών και Αθύρων Ιωακείμ [1914-1923] σε συνεδρίαση του Μικτού Επαρχιακού Συμβουλίου, στις 16 Φεβρουαρίου 1918, παύοντάς τους από τη θέση τους.

       Η κοινοτική σχολή της Καλλικράτειας  εγκαταλείφθηκε από τους Έλληνες μαθητές το 1924. Στη συνέχεια λειτούργησε ως τούρκικη δημοτική σχολή και ως γυμνάσιο [MIMAR SINAN KÖYÜ/MIMAR/ORTAOKULU] περίπου ως τα τέλη του 1980. Λόγω της αύξησης των Τούρκων μαθητών κτίστηκε νέα σχολή, στην οποία εγκαταστάθηκαν το προσωπικό και οι μαθητές. Από τότε το παλαιό ελληνικό σχολείο παραμένει εγκαταλειμμένο και ασυντήρητο. Τα τελευταία μάλιστα χρόνια η σχολή λόγω της φθοράς του χρόνου και της έλλειψης φροντίδας σχεδόν έχει καταστραφεί.

        Οι κάτοικοι της Καλλικράτειας αναχώρησαν οριστικά από την πατρίδα τους στις  24 Μαΐου 1924 με τρία ελληνικά πλοία, το “Δάφνη”,  “Εύξεινος” και  “Βενιζέλος”. Η μεταφορά των ζώων και των υπαρχόντων τους έγινε με 71 ιστιοφόρα. Ήρθαν στη Θεσσαλονίκη. Εγκαταστάθηκαν στο νοτιοδυτικό τμήμα της Χαλκιδικής στην παραθαλάσσια θέση Τσαλί Μετόχι. Την περιοχή που θύμιζε σε πολλά την πατρίδα τους είχαν επιλέξει μετά από έρευνες με βάρκα οι: Ιωάννης Κανάκογλου, Κωνσταντίνος Κανάκογλου, Χρήστος Τιτόπουλος και Νίκος Ασίκης. Ο νέος συνοικισμός τους σε ανάμνηση της πατρίδας τους ονομάστηκε Νέα  Καλλικράτεια. Οι Καλλικρατιανοί φρόντισαν να μεταφέρουν όλα τα ιερά σκεύη και τα βιβλία από το ναό της οσίας Παρασκευής , τα οποία τοποθέτησαν στο νέο ναό που έκτισαν επ΄ονόματι της οσίας Παρασκευής της Επιβατιανής, πολιούχου της πατρίδας τους,  στη Νέα  Καλλικράτεια.

         Η παλιά  Καλλικράτεια σήμερα έχει αλλάξει μορφή. Κτίστηκαν μοντέρνα κτήρια και εργοστάσια. Από την παλαιά εποχή σώζονται το ελληνικό σχολείο, ορισμένες κρήνες και κάποια ελληνικά αρχοντικά. Στην κεντρική πλατεία του χωριού τοποθετήθηκε το άγαλμα του αρχιτέκτονα Μιμάρ Σινάν, του οποίου το όνομα δόθηκε στη σημερινή κοινότητα, Mimar Sinan.

  •  ΝΕΑ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΕΙΑ

          Με την Μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών, το 1924, οι Έλληνες κάτοικοι της Καλλικράτειας, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες και να αναζητήσουν μια νέα πατρίδα στη Μακεδονία. Οι περισσότεροι κάτοικοι επιβιβάστηκαν σε καράβια, ενώ δεν ήταν λίγοι εκείνοι που πήραν το δρόμο της προσφυγιάς οδικώς. Μετά την αποβίβαση των προσφύγων στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, αναζητήθηκε η νέα τοποθεσία εγκατάστασης. Τελικά, επιλέγει η σημερινή περιοχή της Νέας Καλλικράτειας στη θέση “Στόμιον”,  όπου αρχικά υπήρχε το Μετόχι της Μονής Ξενοφώντος του Αγίου Όρους που ονομαζόταν “Τσαλί Μετόχι”, γιατί είχε πολλά τσαλιά (αγκάθια). Στην περιοχή δεν υπήρχε κανένα σπίτι. Πολλοί ήταν εκείνοι οι οποίοι δεν άντεξαν τις αρρώστιες και τις κακουχίες και αρκετές οικογένειες αναχώρησαν για τις πιο μεγάλες πόλεις προς αναζήτηση καλύτερων συνθηκών διαβίωσης. Με τον καιρό, οι κάτοικοι με περίσσιο κόπο, επίπονες προσπάθειες και σκληρή δουλειά, κατόρθωσαν τελικά να στεριώσουν σ’ αυτόν τον τόπο μη λησμονώντας φυσικά την χαμένη τους πατρίδα. Από τότε μέχρι σήμερα, έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι, τίποτε δε θυμίζει πια τους προσφυγικούς καταυλισμούς και τον καθημερινό μόχθο για την επιβίωση.

       Σύμφωνα με την αρχαιολογία η περιοχή κατοικούνταν από την Νεολιθική εποχή και υπάρχουν λείψανα προϊστορικού οικισμού. Στην περιοχή βρέθηκαν πολύ σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα όπως  η περίφημη Κόρη της Καλλικράτειας που κρατά ένα περιστέρι στο χέρι, η επιτύμβια ανάγλυφη στήλη με αέτωμα που είναι έργο του 440 π.Χ. και κοσμεί το Αρχαιολογικό Μουσείο της Θεσσαλονίκης. Στη Β.Δ. άκρη του οικισμού, προς τον Λιμενοβραχίονα των ψαροκάικων, βρίσκεται τοποθεσία όπου οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν Αρχαία Λουτρά. Στην νεώτερη ιστορία εδώ βρισκόταν το μετόχι Στόμιον της μονής Ξενοφώντος καθώς και μετόχια άλλων μονών του Αγίου Όρους. Στο παλιό βυζαντινό εκκλησάκι του Αγίου Τρύφωνα, προστάτη των αμπελουργών, κάθε Αύγουστο γίνεται γιορτή και πανηγύρι, κατά την διάρκεια της οποίας προσφέρονται πιάτα με ντόπιες σπεσιαλιτέ και άφθονο κρασί τοπικών ποικιλιών (Μερλό, Σωβινιών κ.λ.π.).

        Σήμερα η Νέα Καλλικράτεια είναι κωμόπολη  με 6.204 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2001. Αποτελεί την έδρα του ομώνυμου Δήμου και τοπικό διαμέρισμα. Στον οικισμό λειτουργούν 3 νηπιαγωγεία, 2 Δημοτικά σχολεία, 1 Γυμνάσιο, 1 Λύκειο, Κέντρο Υγείας Αστικού Τύπου, ΟΤΕ, ΚΕΠ και άλλες υπηρεσίες. Κύριες ασχολίες είναι ο τουρισμός, η αλιεία και η γεωργία. Από αθλητική άποψη, στη Νέα Καλλικράτεια εδρεύει ο Αθλητικός Όμιλος Νέας Καλλικράτειας, με τμήματα στην καλαθοσφαίριση και πετοσφαίριση (Κένταυροι Ν. Καλλικράτειας), όπως επίσης στη χειροσφαίριση (ΑΣ Καλλικράτη) και σε άλλα αθλήματα.

Στο κέντρο της Ν. Καλλικράτειας υπάρχει αγορά η οποία διαθέτει εμπορικά κέντρα και καταστήματα για οτιδήποτε χρειαστούν καθώς επίσης για τους εραστές της καλής ζωής και διασκέδασης η N.Καλλικράτεια διαθέτει και έντονη νυκτερινή ζωή. Κινηματογράφος, πάρκα αναψυχής, καφέ μπαρ, εστιατόρια και παραδοσιακές ταβέρνες συμπληρώνουν όλο το φάσμα της διασκέδασης. Δίπλα στο εμπορικό λιμανάκι με τ’ αραγμένα ψαροκάικα, απλώνεται μια παραλία μήκους 700 μέτρων. Υπάρχει μεγάλη οργάνωση από κάθε είδος εμπορικής επιχείρησης για εστίαση και καφέ, ενώ στο μεγαλύτερο μέρος της υπάρχουν ξαπλώστρες και ομπρέλες. Καθαρά νερά και ψιλή άμμος είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της παραλίας της Καλλικράτειας.

Πηγή:  Σύλλογος γονέων Κηδεμόνων 1ου Δημοτικού σχολείου Καλλικράτειας.
0 % Όμορφος Προορισμός
]]>
https://best4.gr/parousiasi-kalikrateia-halkidiki/feed/ 0 1897
Το Λιοντάρι των Bαυαρών στο Ναύπλιο https://best4.gr/liontari-vavauron-nauplio/ https://best4.gr/liontari-vavauron-nauplio/#respond Mon, 17 Feb 2020 23:15:23 +0000 https://best4.gr/?p=1729 Μεταξύ της εκκλησίας των Aγίων Πάντων και του σημερινού νεκροταφείου της πόλης, συναντά κανείς, στην οδό Mιχαήλ Iατρού, ένα εξαιρετικής τέχνης γλυπτό μνημείο, και από τα σημαντικότερα του 19ου αιώνα στην Eλλάδα, γνωστό ως το Λιοντάρι των Bαυαρών, που χρονολογείται το 1840 με 1841. Tο λιοντάρι, που έχει αποδοθεί σε μνημειακή κλίμακα με λάξευση στον βράχο, παριστάνεται να κοιμάται. Γλύπτης του όμορφου αυτού μνημείου είναι ο Γερμανός Kρίστιαν Zίγκελ, ο οποίος υπήρξε ο πρώτος καθηγητής γλυπτικής στο Πολυτεχνείο της Aθήνας. Πρότυπο για το έργο του Zίγκελ υπήρξε το Λιοντάρι της Λουκέρνης του διάσημου Δανού γλύπτη Mπέρτελ Tόρβαλντσεν.  

Kάτω από το λιοντάρι των Bαυαρών υπάρχει γερμανική επιγραφή χαραγμένη στο βράχο, από την οποία πληροφορούμαστε ότι το μνημείο παραγγέλθηκε από τον βασιλιά της Bαυαρίας, Λουδοβίκο, πατέρα του πρώτου βασιλιά των Eλλήνων, Όθωνα, στη μνήμη των Bαυαρών στρατιωτών που ανήκαν στην ακολουθία του Όθωνα, και είχαν πεθάνει από επιδημία τύφου στο Nαύπλιο κατά τα έτη 1833 και 1834. Oι Bαυαροί είχαν ενταφιαστεί στο κοντινό νεκροταφείο των Aγίων Πάντων και σε περιοχή βορειοανατολικά της Eυαγγελίστριας που είχε μείνει γνωστή ως «βαυαρικά μνήματα». Aργότερα τα οστά τους εναποτέθηκαν στην κρύπτη της Kαθολικής Eκκλησίας του Nαυπλίου. Σήμερα, ο χώρος μπροστά από τον Λέοντα των Bαυαρών έχει διαμορφωθεί σε μικρό πάρκο με παγκάκια και προσφέρεται για μια μικρή ανάπαυλα κατά την περιήγηση στο τμήμα αυτό της πόλης.

Δείτε το Βίντεο:

Πηγή: www.lifo.gr

]]>
https://best4.gr/liontari-vavauron-nauplio/feed/ 0 1729
Η αρχαία ελιά του Καβουσίου στην Κρήτη https://best4.gr/arxaia-elia-kavousiou-creta/ https://best4.gr/arxaia-elia-kavousiou-creta/#respond Mon, 17 Feb 2020 22:52:04 +0000 https://best4.gr/?p=1724

Η αρχαία ελιά του Καβουσίου στην Κρήτη….φυτεύτηκε πριν 3.250 χρόνια

Αποτέλεσμα εικόνας για Η αρχαία ελιά του Καβουσίου στην Κρήτη….φυτεύτηκε πριν 3.250 χρόνια"

Στο Καβούσι του Δήμου Ιεράπετρας στην όμορφη Κρήτη, ένα χιλιόμετρο νότια του χωριού, δεσπόζει η «μνημειακή», όπως την έχουν ονομάσει,…. ελιά του Καβουσίου.

Σύμφωνα με έρευνες ελληνικών, αλλά και διεθνών πανεπιστημίων η ηλικία του δένδρου ανέρχεται στα 3250 έτη! Θεωρείται το αρχαιότερο ελαιόδεντρο στον κόσμο με τα εξής μοναδικά χαρακτηριστικά: Είναι μέχρι στιγμής η μεγαλύτερη γνωστή σε διαστάσεις μονόκορμη ελιά με διαστάσεις 22,10 περίμετρο βάσης, 7.5 μέτρα μέγιστη διάμετρο, ενώ στα 80 εκατοστά από το έδαφος έχει 14,5 περίμετρο βάσης και 4,5 μέγιστη διάμετρο.

Είναι η μοναδική που μπορεί να χαρακτηριστεί ως «Μινωϊκή» ελιά, όχι μόνο λόγω της ηλικίας της που παραπέμπει στα 1350-1100 πΧ, δηλαδή στη μινωϊκή περίοδο αλλά ακόμα επειδή περιβάλλεται από 4 μινωϊκούς οικισμούς, ενώ δίπλα της υπάρχει αρχαίο ελαιουργείο και λίγα μέτρα μακριά της βρέθηκε μινωϊκή οικία προς ανασκαφή.

Είναι επίσης το αρχαιότερο γνωστό δείγμα «μπολιάσματος» στον κόσμο.

Περιβάλλεται από το «Ιερό ‘Αλσος του Καβουσίου», το οποίο φιλοξενεί πολλά ακόμα αρχαία ελαιόδεντρα και παλιό κυπαρισσόδασος, στοιχεία που της προσδίδουν μια παγκόσμια μοναδικότητα, ακόμα και αν αγνοήσουμε την ηλικία της.

Κατά καιρούς αρκετοί άνθρωποι είτε από την τοπική κοινότητα είτε έξω από αυτήν έχουν προσπαθήσει να αναδείξουν την ελιά στην ευρύτερη Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως. Ο Πρόεδρος του Συνδικάτου Ελαιοκόμων Κρήτης (ΣΕΔΗΚ) Νίκος Μιχελάκης, προωθεί την ανάδειξη της τοποθετώντας πινακίδες πληροφόρησης για τους επισκέπτες του μνημειακού αυτού δέντρου.

Μία σημαντική διάκριση έρχεται για την όμορφη αυτή ελιά το 2004 όταν η τοπική κοινότητα και ο Δήμος κινητοποιούνται, με αποτέλεσμα τα κλαδιά της ελιάς να στεφανώσουν τη μαραθωνοδρόμο νικήτρια γυναικών στην Ολυμπιάδα της Αθήνας. Τα χρόνια που ακολούθησαν η Ελιά πέρασε στο Δημόσιο. Ο μέχρι τότε ιδιοκτήτης της ελιάς Μανώλης Γραμματικάκης δήλωσε: «Σα να μου ζητάτε να σας δώσω την κόρη μου. Μα αφού είναι για το καλό της… δεν πειράζει» Έτσι έγινε η μεταβίβαση με ταυτόχρονη αγορά ευρύτερου χώρου δίπλα στην Ελιά.

Έκτοτε πολλές εκδηλώσεις έχουν λάβει χώρα στο σημείο όπου υψώνεται το φυσικό αυτό μνημείο. Μεταξύ άλλων η μουσικοχορευτική βραδιά  «Ελαιάνθια» το 2008 και την εκδήλωση «Ελαιάς-Ειρήνης, φωτός δρόμοι» το 2015, κατά την οποία παραχωρήθηκαν φυτώριά της στον ΟΗΕ και  στην UNESCO.

«Ελαιάς Δρόμοι»

Στα πλαίσια του φετινού 4ου Διεθνούς φεστιβάλ ντοκιμαντέρ που έγινε στην Ιεράπετρα υπό τη διεύθυνση της κ. Ελένης Βλάσση, γυρίστηκε ντοκιμαντέρ με επίκεντρο την εν λόγω Ελιά. ‘Όπως δήλωσε η ίδια: «Ο λόγος που αποφάσισα να γυρίσω σε ντοκιμαντέρ την ιστορία της ελιάς είναι για να μάθουν οι νέες γενιές ποιοι είμαστε και που πάμε. Η ελιά ήταν εκείνη που οδήγησε τους μινωϊτες να είναι οι μεγαλύτεροι έμποροι και να έχουν οικονομική κυριαρχία στην Ελλάδα και τη Μεσόγειο. Αυτό μπορεί να συμβεί και σήμερα. Το λάδι μας είναι γνωστό στα πέρατα της γης αλλά το πουλούν άλλοι»

Ακόμη και σήμερα γίνονται προσπάθειες για την μέγιστη προώθηση και προβολή της ελιάς. Ο πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Γιάννης Ρεμεδιάκης πραγματοποιεί συχνά ομιλίες και εκδηλώσεις προκειμένου να μας δώσει να καταλάβουμε πόσο σημαντικό σύμβολο του αρχαίου μας πολιτισμού αποτελεί το επιβλητικό αυτό δέντρο.

Ο κ. Ρεμεδιάκης τονίζει ότι σήμερα επισκέπτονται την ελιά εκατοντάδες άνθρωποι, φορείς, σύλλογοι και προσωπικότητες από όλο τον κόσμο και το ελαιόδεντρο αυτό έχει γίνει ένας μεγάλος πρέσβης του πολιτισμού μας. Μας συμβουλεύει να θυμόμαστε ότι είναι παγκόσμια μοναδικότητα η ύπαρξη τόσων πολλών ελαιόδεντρων στην Κρήτη, που έχουν νικήσει το χρόνο και στέκουν αγέρωχα, μοναδικός ζωντανός πλούτος που οφείλουμε να τον προστατεύσουμε και να τον αναδείξουμε.

Ο πρόεδρος του Καβουσίου θέλησε να κλείσει με ένα από τα αποφθέγματα του μεγάλου μας ποιητή Οδυσσέα Ελύτη: «Με μια ελιά, ένα αμπέλι και ένα καράβι ξαναφτιάχνεις την Ελλάδα».

πηγή 

]]>
https://best4.gr/arxaia-elia-kavousiou-creta/feed/ 0 1724
11 Ελληνικά νησιά με λιγότερους από 500 κατοίκους αλλά και εξαιρετική ομορφιά! https://best4.gr/11-mikra-ellinika-nisia/ https://best4.gr/11-mikra-ellinika-nisia/#respond Mon, 17 Feb 2020 22:33:36 +0000 https://best4.gr/?p=1720

Έντεκα εναλλακτικές προτάσεις στους συνήθεις νησιωτικούς προορισμούς της χώρας μας παρουσιάζει η βρετανική Telegraph, η οποία συνέταξε μια λίστα με 11 ελληνικά νησιά με ελάχιστους κατοίκους “υπάρχουν δεκάδες νησιά βγαλμένα από τα βάθη του χρόνου τα οποία παρέχουν πλήρη γαλήνη και μια ευκαιρία να ξεφύγει κανείς από το πλήθος.

Αυτός είναι ο οδηγός μας στα λιγότερο κατοικημένα από τα ελληνικά νησιά, όπου το μέσο μεταφοράς μπορεί να είναι γάιδαρος αντί για ταξί ή λεωφορείο, και το καλύτερο μάθημα είναι να μάθει κανείς να μην κάνει και πολλά πράγματα”.

Ακολουθεί η λίστα, όπως παρατίθεται από την Telegraph…

-Καστελόριζο, Δωδεκάνησα:πληθυσμός 492 κάτοικοι.

 

kastelorizo

 


«Μπορεί να βρίσκεται μόλις 800 μέτρα από την τουρκική ακτή, αλλά το Καστελόριζο είναι αδιαμφισβήτητα ελληνικό. Το κτίριο το οποίο έδωσε στο νησί το όνομά του, Καστελόριζο, είναι ένα κόκκινο οχυρό που ανάγεται στον 14ο αιώνα. Στο λιμάνι, ευχάριστα διαφορετικό από τα φωτεινά λευκά κτίριο που χαρακτηρίζουν πολλούς ελληνικούς οικισμούς, είναι ένα όμορφο σύμπλεγμα από βίλες με φωτεινά χρώματα. Η Γαλάζια Σπηλιά, στη νοτιοανατολική ακτή του νησιού, είναι ένα εντυπωσιακό φυσικό φαινόμενο».

 

-Χάλκη, Δωδεκάνησα:πληθυσμός 478.

 

xalki


«Δυτικά της Ρόδου, αυτό το κακοτράχαλο νησί είναι δημοφιλές στους εκδρομείς, αλλά ο μόνιμος πληθυσμός του είναι κάτω από 500 άτομα. Τα ιταλιάνικα σπίτια στο λιμάνι του Εμπορειού, συνοδεύονται από το υψηλότερο κτίριο ρολογιού στα Δωδεκάνησα. Περίπου τρία χιλιόμετρα στα δυτικά είναι το Χωριό, όπου βρίσκεται ένα μοναστήρι και μια εκκλησία που είναι το επίκεντρο θρησκευτικών πανηγυριών τον Σεπτέμβριο και τον Αύγουστο.

 

-Ψαρά:πληθυσμός 458.

 

psara


«Όταν οι Τούρκοι εισέβαλαν σε αυτό το βόρειο νησί το 1824, 3.000 από τους 30.000 κατοίκους διέφυγαν με μικρά σκάφη, οι υπόλοιποι, προτιμώντας να πεθάνουν αντί να παραδοθούν, κατέφυγαν σε μια πυριτιδαποθήκη και ανατινάχτηκαν. Το όνομα αυτού του μακρινού, θεωρητικά ελαφρώς πένθιμου νησιού, σημαίνει “διάστικτα πράγματα” στα αρχαία ελληνικά. Μόνο λίγοι εκδρομείς φτάνουν από την κοντινή Χίο, οπότε οι παραλίες του νησιού – Κατσούνη, Κάτω Γιαλός, Λαζαρέττα, Λάκκα και Λήμνος – είναι σχεδόν πάντα ήσυχες».

 

-Κουφονήσια, Κυκλάδες: πληθυσμός 400.

 

koufonisia


«Τεχνικά μιλώντας, τα Κουφονήσια είναι δύο νησιά, το Άνω Κουφονήσι και το Κάτω Κουφονήσι. Αλλά το δεύτερο είναι τόσο μικροσκοπικό που είναι ακατοίκητο. Η Τζέιν Φόστερ, ειδικός της Telegraph σε ταξίδια στην Ελλάδα, λέει ότι το Άνω Κουφονήσι έχει “κατάλευκα κυκλαδίτικα εξοχικά” και “μια ολοζώντανη μικρή κοινότητα” που ζούσε χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα ως το 1980».

 

-Σίκινος, Κυκλάδες: πληθυσμός 273.

 

sikinos


«Το νησί, ανάμεσα στην Ίο και τη Φολέγανδρο, έχει κάποια από τα πιο ελκυστικά τοπία στις Κυκλάδες και οι επισκέπτες μπορούν να περιμένουν φιλόξενες ταβέρνες που διαχειρίζονται μητρικές φιγούρες, και καΐκια που φεύγουν από την Αλοπρόνοια για μακρινές παραλίες. Το Κάστρο, ένα οχυρό του 15ου αιώνα σε μια πλαγιά 280 μέτρα πάνω από τη θάλασσα, έχει το μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής. Υπάρχει επίσης μια εκκλησία με γαλάζιο θόλο, η Παναγιά Παντάνασσα».

 

-Ανάφη, Κυκλάδες: 271 κάτοικοι.

 


«Ο μόνος οικισμός σε αυτό το νησί, η Χώρα, είναι στα 260 μέτρα, τόσο το καλύτερο για να απολαμβάνετε τη θέα στο Κρητικό Πέλαγος, Ηφαιστειακός βράχος (αποτέλεσμα των εκρήξεων της Σαντορίνης) καλύπτει το νησί, καθιστώντας το ένα αρκετά αραιοκατοικημένο μέρος, αλλά η απομόνωση είναι δοξαστική, και οι νότιες παραλίες αυξάνουν τη γοητεία αυτού του απομακρυσμένου μέρους στο τέλος της γραμμής. Συστήνεται το ταξίδι στην Καλαμιώτισσα, μοναστήρι στο νοτιοανατολικό άκρο».

 

-Σχοινούσα, Κυκλάδες: 226 κάτοικοι.

 

sxoinousa


«Η Σχοινούσα προσφέρει τον τυπικό ελληνικό συνδυασμό ανεμόμυλων, εκκλησιών και παραλιών. Ο Αλμυρός μπορεί να είναι ελκυστικός σε οικογένειες, ενώ το Αυλάκι του Παπά είναι καλό για απομόνωση. Γευστικές σπεσιαλιτέ περιλαμβάνουν κατσίκι με κοφτά μπιζέλια, λοβούς μπιζελιού και πιταρίδια. Δεν υπάρχουν μέσα μαζικής μεταφοράς, αλλά το νησί έχει καλά μονοπάτια, ή μπορείτε να νοικιάσετε μοτοποδήλατα ή ποδήλατα».

 

-Αγαθονήσι, Δωδεκάνησα: 185 κάτοικοι.

 

agathonisi


«Το βορειότερο νησί των Δωδεκανήσων, το Αγαθονήσι, προσελκύει ναυτικούς, αυτούς που επιζητούν απομόνωση (δεν είναι δυνατή σε όλες τις παραλίες η πρόσβαση από ξηράς) και φίλους της ιστορίας (εκεί βρίσκονται οι Θόλοι, ένα προβυζαντινό μνημείο μοναδικό στο Αιγαίο)».

 

-Δονούσα, Κυκλάδες: 183 κάτοικοι.

 

donousa


«Πιστεύεται ότι ο Διόνυσος, θεός του κρασιού, επέλεξε αυτό το μικροσκοπικό νησί για να κρύψει την Αριάδνη, την Κρητική πριγκίπισσα που είχε ερωτευτεί. Ο τουριστικός τομέας, φυσικά, δεν χάνει την ευκαιρία να το χρησιμοποιήσει αυτό για να καυχηθεί για το πόσο προσφέρεται το νησί για τους ρομαντικούς. Αλλά η αλήθεια είναι ότι οποιοσδήποτε ψάχνει για ηρεμία και απομόνωση θα είναι ευτυχισμένος εδώ».

 

-Ηρακλειά, Κυκλάδες: 150 κάτοικοι.

 

irakleia


«Αναμφισβήτητα με τα ωραιότερα τοπία στις Μικρές Κυκλάδες, η Ηρακλειά έχει λίγα από πλευράς εγκαταστάσεων, αλλά πολλά από φυσικά τοπία και κάποιες πανέμορφες παραλίες, περιλαμβανομένου του δημοφιλούς Λιβαδιού. Επτά μονοπάτια για trekking διατρέχουν τα νησιά για αυτούς που θέλουν να χωνέψουν τη φέτα, τις ελιές και το εξαιρετικό ντόπιο μέλι».

 

-Μαράθι: 12 κάτοικοι.

 

marathi


«Πιθανός υποψήφιος για το λιγότερο κατοικημένο νησί της Ελλάδας, το Μαράθι, έχει μόνο μια παραλία, καθόλου δρόμους, αυτοκίνητα και μαγαζιά. Λίγοι είναι οι ήχοι πέρα από το κελάηδημα των πουλιών και τα κουδούνια των κατσικιών. Κατοικείται από την οικογένεια Αιμιλιανού, που κατέφθασε το 1977. Εγκατέστησαν υδροδότηση και ηλεκτροδότηση και τώρα καλωσορίζουν τους επισκέπτες στο ξενοδοχείο και την ταβέρνα το καλοκαίρι, όταν το νησί έχει περίπου 12 κατοίκους. Αυτός ο αριθμός πέφτει στους τρεις τον χειμώνα»

]]>
https://best4.gr/11-mikra-ellinika-nisia/feed/ 0 1720
Παρουσίαση: Νέα Μουδανιά Χαλκιδική https://best4.gr/moudania-halkidiki/ https://best4.gr/moudania-halkidiki/#respond Sun, 16 Feb 2020 09:53:20 +0000 https://best4.gr/?p=1662 ]]> https://best4.gr/moudania-halkidiki/feed/ 0 1662 Παρουσίαση: Ποτίδαια Κασσάνδρα Χαλκιδικής (Διώρυγα) https://best4.gr/%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%83%ce%b7-%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%af%ce%b4%ce%b1%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%83%cf%83%ce%ac%ce%bd%ce%b4%cf%81%ce%b1-%cf%87%ce%b1%ce%bb%ce%ba%ce%b9/ https://best4.gr/%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%83%ce%b7-%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%af%ce%b4%ce%b1%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%83%cf%83%ce%ac%ce%bd%ce%b4%cf%81%ce%b1-%cf%87%ce%b1%ce%bb%ce%ba%ce%b9/#respond Thu, 13 Feb 2020 18:04:05 +0000 https://best4.gr/?p=1569

Ευχαριστούμε την Αλέξια Βούλγαρη και τον Ιωάννη Σαρακατσάνο για κάποιες από τις φωτογραφίες που μας έδωσαν...

Αξιολόγηση
4.7/5
]]>
https://best4.gr/%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%83%ce%b7-%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%af%ce%b4%ce%b1%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%83%cf%83%ce%ac%ce%bd%ce%b4%cf%81%ce%b1-%cf%87%ce%b1%ce%bb%ce%ba%ce%b9/feed/ 0 1569
Παρουσίαση: Κασσανδρεία & Siviri Χαλκιδικής https://best4.gr/siviri-kassandra-halkidiki/ https://best4.gr/siviri-kassandra-halkidiki/#respond Thu, 13 Feb 2020 10:08:09 +0000 https://best4.gr/?p=1390

Πληροφορίες για την Κασσάνδρεια

   Η κωμόπολη αυτή, ως τα 1956 ονομαζόταν επίσημα: Β ά λ τ α.
Έτσι ονομάζεται και τώρα και θα  ονομάζεται κατά συνήθεια και για πολλά ακόμα χρόνια από τους κατοίκους της κι από τους κατοίκους της Κασσάνδρας. Κατά το 1956, ύστερα από εγκριθείσα σχετική απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου της τότε (ήταν Κοινότητα τότε ακόμα), από Βάλτα που ονομαζόταν μετονομάστηκε Κασσάνδρα. Της δόθηκε, δηλαδή, το όνομα που έχει όλη η χερσόνησος από τα πολύ παλιά χρόνια. Τη μετονομασία αυτή την είχε μέχρι το 1964. Κατά το έτος αυτό, από κοινότητα που ήταν το μεγάλο αυτό χωριό έγινε δήμος και το πρώτο του δημοτικό Συμβούλιο, με απόφαση του το μετονόμασε και πάλι από Κασσάνδρα σέ Κασσάνδρεια. Του έδωσε δηλαδή το όνομα της πόλης που κτίστηκε κατά τους προχριστιανικούς χρόνους της Κασσάνδρειας. Η πόλη αυτή βρισκόταν, όπως λένε οι ιστορικοί, κοντά στον ισθμό της χερσονήσου κι εκεί που βρισκόταν η αρχαία πόλη Ποτίδαια. Έτσι, σήμερα, η κωμόπολη έχει σαν επίσημο όνομα της το όνομα Κασσάνδρεια.
   Είναι ένα παλιό μεγαλοχώρι η Κασσάνδρεια, χτισμένο σχεδόν στο κέντρο του μεσαίου τμήματος της χερσονήσου Κασσάνδρας. Τα σπίτια της είναι χτισμένα άλλα σε χαμηλά σημεία κι άλλα ψηλά, σε λόφους. Κασσάνδρεια πόλη 3.500 κατοίκων που τη θερινή περίοδο με τους οικισμούς της γίνεται μια μεγαλούπολη 25.000 κατοίκων και αποτελεί το κέντρο αναφοράς για τη Χερσόνησο της Κασσάνδρας. Είναι ένας από τους παλαιότερους Δήμους του Νομού Χαλκιδικής, που κάνει την εμφάνισή του σαν οικισμός από τον 16ο αιώνα, ενώ παίρνει το όνομά του από το βασιλιά Κάσσανδρο της Μακεδονίας, αλλά και από την ομώνυμη πόλη της αρχαιότητας πού βρίσκεται χτισμένη στον ισθμό της Κασσάνδρας.
   Ο πρωταγωνιστικός ρόλος της Κασσάνδρειας φαίνεται από νωρίς, αφού αποτελεί για χρόνια την έδρα της Μητρόπολης αλλά και την έδρα των υποπροξενείων της Γαλλίας και της Ολλανδίας, ενώ μετά το ολοκαύτωμα της Κασσάνδρας, το 1821, συγκεντρώνει πολλούς κατοίκους και αναπτύσσει τη δυναμική του κέντρου. Μια πόλη που απλώνει τα όριά της από τη Φούρκα μέχρι και τη Σάνη. Μια πόλη που διαθέτει πολλές και όμορφες ακρογιαλιές και συνδυάζει έντονα το πράσινο με το γαλάζιο. Τα πλούσια σε βλάστηση δάση σε προδιαθέτουν με τις περιηγητικές διαδρομές, που υπάρχουν για ένα όμορφο περίπατο και σε οδηγούν σε όμορφες παραλίες, σαν αυτές του Αϊ-Νικόλα, της Σίβηρης, στο Στεφάνι, ή στην Κύψα. Οι καλά αναπτυγμένοι οικισμοί όπως είναι η Σίβηρη, η Ελάνη και η Σάνη προσφέρουν φιλοξενία, άνετη διαμονή και όλες τις υπηρεσίες που προϋποθέτει η σύγχρονη αντίληψη του τουρισμού. Το καλό και φρέσκο ψάρι της Σίβηρης, ο υγροβιότοπος της Κύψας, η δόμηση που σέβεται το περιβάλλον και η υποδομή για σύγχρονες εγκαταστάσεις αποτελούν σφραγίδα για την περιοχή.
   Η Κασσάνδρεια  είναι η έδρα του Δήμου Κασσάνδρας. Αποτελεί πνευματικό, εμπορικό και διοικητικό κέντρο της περιοχής και παίζει τον απαραίτητο για την περιοχή πρωταγωνιστικό ρόλο της. Η καλή οργάνωση όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης που μπορεί να έχει μια επαρχιακή πόλη, οι δραστηριότητες που αναπτύσσονται γύρω από αυτή, το Δημοτικό Ωδείο, τη Φιλαρμονική τον Δήμου, ο πολιτιστικός σύλλογος ” Η ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ ” με τα χορευτικά συγκροτήματα, με επιστέγασμα το ΦΕΣΤΙΒΑΛ της Σίβηρης, που οργανώνει κάθε χρόνο στο ανοιχτό θέατρο της Σίβηρης, αποτελούν ότι καλύτερο, για να κάνουν πνευματικό κέντρο την πόλη. Μια σύγχρονη αντίληψη και ένας άλλος τρόπος οργάνωσης της αγοράς, σε συνδυασμό με την πληθώρα των καταστημάτων που καλύπτουν όλες τις αγοραστικές ανάγκες τον κοινού, μπορούν με ασφάλεια να χαρακτηρίσουν την πόλη εμπορικό κέντρο. Ο απαραίτητος προσδιορισμός της αγοράς με την κατασκευή του πεζόδρομου, οι όμορφες βιτρίνες, τα πικάντικα ταβερνάκια, οι καλές τιμές και η διάθεση για εξυπηρέτηση, κάνουν τον επισκέπτη να περάσει όμορφες στιγμές, κάνοντας μια βόλτα στην αγορά. Απαραίτητο για μια περιοχή που γύρω της έχει ανεπτυγμένους οικισμούς, είναι να υπάρχει διοίκηση που να καλύπτει όλες τις ανάγκες των ντόπιων αλλά και ξένων επισκεπτών.
   Η ύπαρξη όλων των δημοσίων υπηρεσιών και οργανισμών, το ταχυδρομείο, το Κέντρο Υγείας που είναι έτοιμο να καλύψει τις πρώτες ανάγκες σε θέματα υγείας, η δυνατότητα επιλογής της Τράπεζας, η ύπαρξη της Αστυνομίας που συντονίζει την ασφάλεια και την τάξη σε όλη την Χερσόνησο και όλες οι υπόλοιπες Δημόσιες αλλά και ιδιωτικές υπηρεσίες, δίνουν λύση σε κάθε πρόβλημα και απαίτηση του πολίτη.    Όλα αυτά όμως δεν θα είχαν καμία αξία, αν δεν συνδυάζονταν και με όλα εκείνα τα στοιχεία που μπορεί ο κάθε επισκέπτης να δει και να προσδιορίσει έτσι την πολιτιστική και ιστορική ταυτότητα του τόπου, την παράδοση τα ήθη και τα έθιμα. Μέσα από μια όμορφη διαδρομή, περπατώντας επάνω σε πλακόστρωτα και γραφικούς δρόμους, συναντάς την ιστορία και την παράδοση, ανιχνεύεις τα ήθη και τα έθιμα και γνωρίζεις τους φιλόξενους κατοίκους της πόλης.
Ο κεντρικός πεζόδρομος είναι το ξεκίνημα της διαδρομής που σε προδιαθέτει να συναντήσεις και να δεις κάτι όμορφο. Το παιχνίδι του πράσινου με το νερό στον πεζόδρομο, απαραίτητο ντεκόρ για τις βιτρίνες των καταστημάτων σε οδηγεί στην κεντρική πλατεία της πόλης για ένα μικρό διάλειμμα μπροστά στα νερά του καταρράκτη ή για λίγη δροσιά κάτω από τον αιωνόβιο παλιό πλάτανο της πόλης. Τα πλακόστρωτα στενά ανηφορικά σοκάκια περνούν τον επισκέπτη μπροστά από παλιά κτίρια όπως αυτό του Αριστείδη Οικονόμου ή το σπίτι του Παπασταύρου, δείγμα της αρχιτεκτονικής της εποχής εκείνης και τον οδηγούν στο Δημαρχείο.
   Το Δημαρχείο δεσπόζει στην περιοχή και δείχνει μια ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, με την οποία χτίζονταν τα σχολεία την εποχή εκείνη, αφού στέγαζε για χρόνια το Δημοτικό και το Γυμνάσιο της πόλης. Το 1915 η κοινότητα Βάλτας (σήμερα Κασσάνδρεια) αποφάσισε να ανεγείρει κτίριο για την Αστική Σχολή και να αναθέσει την επεξεργασία καταλλήλου σχεδιαγράμματος στον διακεκριμένο αρχιτέκτονα Ξενοφώντα Παιονίδη. Η κατάθεση του θεμέλιου λίθου έγινε στις 15 Ιουνίου 1924 και η οικοδόμηση περατώθηκε το 1927. Στο εσωτερικό του σήμερα στεγάζονται οι υπηρεσίες του Δήμου και φαίνεται με κάθε λεπτομέρεια η αρχιτεκτονική του κτιρίου.     Μέσα από πλακόστρωτα, πάλι οδηγείσαι στον κεντρικό ενοριακό ναό της Γέννησης της Θεοτόκου, που κτίστηκε το 1850. Το παλιό καμπαναριό, το γλυπτό υπέρυθρο τόξο (παλαιοχριστιανικό με ανάγλυφες παραστάσεις), που βρίσκεται στη Δυτική είσοδο και προέρχεται από το τέμπλο του Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης, ο πλούσιος διάκοσμος και η ιστορική αλλά και θρησκευτική αξία αυτού του ναού σε προδιαθέτει δημιουργώντας ένα έντονο θρησκευτικό συναίσθημα. Ο ναός του Αγίου Αθανασίου, 200 μέτρα πιο πάνω, κτίστηκε το 1850 και δείχνει τον τρόπο που κτίζονταν τα εκκλησάκια, αλλά και τις παρεμβάσεις που δέχτηκαν στη συνέχεια.
Η αλευροποίηση των σιτηρών κατά τα προεπαναστατικά χρόνια, γινόταν με αλογόμυλους. Αλογόμυλοι φτιάχτηκαν, φαίνεται, και ύστερα απ’ την επανάσταση και σ’ αυτούς άλεθαν και πάλι τα σιτηρά τους οι κάτοικοι της Βάλτας(Κασσάνδρειας) που γύρισαν στο χωριό τους, απ’ τους τόπους της καταφυγής τους. Ύστερα από κάμποσα χρόνια κτίστηκαν και φτιάχτηκαν ανεμόμυλοι κατά πως είδαν τέτοιους στην Κύμη της Εύβοιας. Δυο ανεμόμυλοι που κτίστηκαν πρώτοι, κτίστηκαν σε αρκετά ψηλά σημεία, ο ένας στο νότιο κι ο άλλος στο δυτικό μέρος του χωριού και κοντά του. Άλλοι τρεις, νεότεροι, κτίστηκαν στο βόρειο και βορειοανατολικό μέρος του, σε κάπως ψηλά μέρη κοντά κι αυτοί στο χωριό. Ο τελευταίος απ’ τους τρεις κτίστηκε το 1904 και λειτούργησε μέχρι το 1925. Απ’ τους άλλους ούτε σημάδι δεν υπάρχει σήμερα στους τόπους τους. Ο τελευταίος, παρατημένος από το 1925, σώζεται μέχρι σήμερα ερειπωμένος, χωρίς τη φτερωτή του, χωρίς στέγη και μονάχα με τα ντουβάρια του και μέσα απ’ αυτά με τα χοντρά δοκάρια του εσωτερικού του. Τους ανεμόμυλους διαδέχτηκαν στην άλεση σιτηρών ύστερα από το 1900 οι ατμομηχανές, που εγκατέστησαν στο χωριό τρεις τέσσερις μικροεπιχειρηματίες.
   Το κτίριο του ανεμόμυλου εξωτερικά είναι σαν μικρός κυλινδρικός πύργος, με στέγη κωνική. Οι τοίχοι του πετρόχτιστοι με ασβέστη, στένευαν λίγο προς τα πάνω, γιατί εξωτερικά κτίζονταν με πολύ λίγη κλίση προς το μέσα μέρος του. Προς τα θεμέλιά τους το χόντρος τους ήταν 1,20 μ. και ψηλά, στο τελευταίο σημείο τους, όχι περισσότερο από 1 μ. Η διάμετρος του μέσα χώρου του κτιρίου περί τα 4 μ. Το ύψος του κτιρίου, ως το τελευταίο σημείο των τοίχων του, περί τα 6,50 μ. με μια πόρτα για είσοδο στο ισόγειό του. Η πόρτα πάντα προς το νοτιά και ως 50 πόντους πάνω από την επιφάνεια της γης, με δυο σκαλοπάτια πετρένια προς το κατώφλι της. Το ύψος της περί το 1,80 μ., το φάρδος 1 μ. και στην πάνω πλευρά της ο τοίχος σε σχήμα καμάρας, αψίδας.

Ο γεροπλάτανος της παλιάς πλατείας.

Ο γεροπλάτανος βρίσκεται στην παλιά πλατεία στο κέντρο της Κασσάνδρειας και δίπλα στην πιό παλιά βρύση. Είναι ίσως το αρχαιότερο δένδρο της Κασσάνδρας σύμφωνα με γραπτές μαρτυρίες και φυσικά εμφανίζεται σε πολλές παλιές φωτογραφίες της Βάλτας. Πλάτανος ονομάζεται το μακρόβιο φυλλοβόλο φυτό, που ανήκει στην οικογένεια των πλατανιδών. Πρόκειται για δέκα είδη δέντρων που φυτρώνουν στην Ευρώπη, την Ασία και τη Β Αμερική. Ο κοινός πλάτανος είναι αυτοφυής σε όλη σχεδόν την Ελλάδα και κοντά σε περιοχές με υγρό στοιχείο, όπως όχθες των ποταμών, πηγές, βρύσες, χειμαρρους, λίμνες κλπ.
Το ύψος του πλάτανου μπορεί να φτάσει και τα 30 μ., ενώ ο κορμός του μπορεί να φτάσει σε διάμετρο και τα 4 μ. Ο φλοιός του δέντρου είναι λεπιδώδης, τα φύλλα και τα παράφυλλα είναι μεγάλα, τα άνθη μονογενή, ανεμόγαμα σε διαφορετικές ταξιανθίες κυρίως σφαιρικές. Ο καρπός είναι μικρός, σφαιρικός, σκληρός και φέρει θύσανο τριχών.
Ο ΚΩΝΩΨ ΟΛΥΜΠΟΥ ΚΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ(1870-ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΡΑΚΙΩΤΗΣ) Είναι ο τίτλος ενός βιβλίου που εκδόθηκε στην Αθήνα το 1870. Συγγραφέας του ο δάσκαλος Ιωάννης Δρακιώτης(γεν. 1822), που καταγόταν από τη Σκόπελο και είχε υπηρετήσει για μια δεκαετία, ήτοι από το 1860 έως το 1870, ως διδάσκαλος στην Καψόχωρα(Πευκοχώρι) και την Αγία Παρασκευή της Κασσάνδρας. Είναι ένα μακροσκελέστατο στιχούργημα γραμμένο σε τετράστιχα, των οποίων ο πρώτος στίχος είναι δεκαπεντασύλλαβος, ο δεύτερος και ο τρίτος οκτασύλλαβοι και ο τέταρτος επτασύλλαβος, όλοι σε τροχαϊκό μέτρο. Αναφέρεται σε πολλά χωριά της Κασσάνδρας, περιγράφει, κρίνει και κατακρίνει, επαινεί και σατιρίζει τους πάντες και τα πάντα. Η γλώσσα είναι μικτή, μάλλον καθαρεύουσα με λίγες λέξεις της δημοτικής. Το ανακάλυψε ο κασσανδρινός Τιμολέων Μακρογιάννης, καθηγητής της Μετεωρολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Παραθέτουμε παρακάτω το τμήμα εκείνο που αναφέρεται στον γεροπλάτανο της Κασσάνδρειας, κρατώντας το πολυτονικό σύστημα γραφής του, καθώς και την ορθογραφία του.
Ο ΓΕΡΟΠΛΑΤΑΝΟΣ (ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΡΑΚΙΩΤΗΣ) Προς δύσιν, παρά τη σχολή, εις πλάτανος υψούται, ούτινος της γεννήσεως τα έτη δεν θυμούνται. Εάν ως συμπεραίνεται δεν είν’ ετών χιλίων, Θα υπερβαίνη βέβαια τα των πεντακοσίων. Υπό τους δασείς του κλώνας, οι προύχοντες το πάλαι, οπόταν ανεφαίνοντο τίποτ’ ανεμοζάλαι, εκεί όλοι συνήρχοντο μικροί τε και μεγάλοι, άμα κατά περίστασιν ο πρώτος τους εκάλει. Και ελευθέρως έκαστος έλεγε τι εφρόνει, και επεκράτει των γνωμών η καλλιτέρα μόνη. Και συνεκρότει, ως ειπείν, κ’ η Βάλτα κατ’ ιδίαν, ως και τα άλλα τα χωριά, μίαν δημοκρατίαν. Υπό τον πλάτανον αυτόν υπάρχει και η βρύσις, εξ ής τρέχει ηδύτατον νερόν εις αναψύξεις.
kassandra-halkidiki.gr
Είναι πράγματι η Πρωτεύουσα της Κασσάνδρας και η παραλία της Σίβηρη τόσο όμορφες τοποθεσίες?
Τι είπαν επισκέπτες 93%
Αξιολόγηση Τοποθεσίας
4.8/5
]]>
https://best4.gr/siviri-kassandra-halkidiki/feed/ 0 1390
Παρουσίαση: SANI BEACH Σάνη Χαλκιδική,Κασσάνδρα https://best4.gr/presentation-sani-beach-halkidiki/ https://best4.gr/presentation-sani-beach-halkidiki/#respond Thu, 13 Feb 2020 09:27:40 +0000 https://best4.gr/?p=1367

Πληροφορίες για την Σάνη

   Η Σάνη είναι μία όμορφη τοποθεσία λίγο πριν την Νέα Φώκαια, που αποτέλεσε, κατά την αρχαιότητα, αποικία των Ερετριέων. Βρίσκεται σε απόσταση 83 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη. Στην περιοχή βρισκόταν κατά την αρχαιότητα η ακρόπολη της αρχαίας Σάνης, μια πόλη που μέχρι την περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας άκμαζε στην περιοχή. Κατά τους επόμενους αιώνες στη Σάνη δημιουργήθηκαν μετόχια των μονών του Αγίου Όρους. Τον 14ο αιώνα υπήρχαν στην περιοχή πολλά Αγιορείτικα μετόχια, από τα οποία σώζονται μέχρι σήμερα πολλές εκκλησίες και ο Πύργος Σταυρονικήτα (1543) στον λόφο του ξενοδοχείου Σάνη. Όμορφες παραλίες με πλήρως εξοπλισμένα ξενοδοχειακά συγκροτήματα όπως τα Sani Hotel και Simantro Beach καθώς και κάμπινγκ (Blue Dream) καθιστούν την περιοχή μοναδικό προορισμό για πολλούς έλληνες αλλά και ξένους επισκέπτες. Το φεστιβάλ της Σάνης (Sani Festival) είναι ένα από τα κορυφαία πολιτιστικά δρώμενα της Ελλάδας και διοργανώνεται στο λόφο, γύρω από τον Πύργο, κάθε Ιούλιο και Αύγουστο.
Το Φεστιβάλ Σάνη είναι από το πιο δημοφιλή καλλιτεχνικά φεστιβάλ στην Ελλάδα, πραγματοποιείται κάθε χρόνο από το 1982 και συμμετέχουν καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. Κάθε Μάιο διοργανώνεται το Sani Gourmet και αποτελεί την πιο μεγάλη διοργάνωση γαστρονομίας στην Ελλάδα. Η αναζήτηση ενός προορισμού ασφαλούς ελλιμενισμού για όλες τις εποχές σταματά στη Sani Marina, το πολυτελές ιδιωτικό λιμάνι του Sani Resort. Η συντομότερη πρόσβαση στο Αιγαίο, για τα Βαλκάνια και τη Νότια Ευρώπη, βρίσκεται στην χερσόνησο της Κασσάνδρας στη Χαλκιδική και απέχει μόλις 45 λεπτά από το Διεθνές αεροδρόμιο Θεσσαλονίκης και 45 ναυτικά μίλια από το λιμάνι της. Ο οικισμός Σταυρονικήτα είναι ένας υποδειγματικής οργάνωσης παραθεριστικός οικισμός που σε συνέργεια με το ξενοδοχειακό συγκρότημα ΣΑΝΗ αναδεικνύει την περιοχή σε έναν από τους πιο ελκυστικούς θερινούς προορισμούς της χώρας μας, νησίδα ποιότητας και αισθητικής.
Η Sani Marina Piazza προσδίδει στην έννοια της ποιότητας και της καλοπέρασης πληρέστερο νόημα. Βραβευμένα εστιατόρια η φήμη των οποίων έχει ταξιδέψει παντού στον κόσμο, με διεθνή και μεσογειακή κουζίνα, ελληνικές ταβέρνες και ουζερί, μπαρ και καφέ, γκαλερί και καταστήματα, θερινό σινεμά, βιβλιοπωλείο, όλα συγκεντρωμένα σε έναν χώρο, υπόσχονται να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες και του πιο απαιτητικού επισκέπτη. Το ξενοδοχείο Simantro Beach βρίσκεται στην περιοχή Μεγάλη Κύψα και αποτελεί ιδανική επιλογή για τους λάτρεις της φύσης, καθώς βρίσκεται σε απόσταση μερικών βημάτων από την θάλασσα και περικλείεται από πεύκα. Η μοναδικότητα του ξενοδοχείου έγκειται στο γεγονός ότι η αρχιτεκτονική του μιμείται αυτή των μοναστηριών του Αγίου Όρους. Η μονάδα χαρακτηρίζεται από Βυζαντινά στοιχεία και λεπτομέρειες από ξύλο και πέτρα τα οποία της προσδίδουν τον μοναδικό της χαρακτήρα. Ενδιαφέρον, επίσης, παρουσιάζει ο υγροβιότοπος της περιοχής, ο οποίος αποτελεί καταφύγιο πολλών ειδών πουλιών καθώς και ο προϊστορικός οικισμός σε λόφο δίπλα στις λίμνες (Αμπάρες), στην περιοχή Γεράνι.

Ο Βυζαντινός Πύργος του Αγίου Γεωργίου(Σταυρονικήτα) (1450)

   Ο πύργος στη θέση «Πίνακας» της χερσονήσου της Κασσάνδρας, γνωστός και ως ο πύργος του «Σταυρονικήτα», της «Κασσάνδρας», της «Σάνης», βρίσκεται στην ακτή του Θερμαϊκού κόλπου, κτισμένος επάνω σε ένα μικρό και χαμηλό παράκτιο έξαρμα. Ο πύργος, όπως και η παρακείμενη έκτασή του ανήκουν στην περιοχή του τουριστικού συγκροτήματος Σάνη (Sani Beach). Ο πύργος δεν προσέλκυσε μέχρι σήμερα το ενδιαφέρον των ερευνητών. Εξαίρεση αποτελεί η συνοπτική περιγραφή του από τον Γάλλο C. Avezou στα 1914, τον γράφοντα και τον I. Παπάγγελο. Το ύψωμα επάνω στο οποίο οικοδομήθηκε ο πύργος, έχει ήδη κατοικηθεί από την προϊστορική εποχή. Η χερσόνησος του πύργου θα πρέπει να ήταν η ακρόπολη της αρχαίας Σάνης της Κασσάνδρας (της αρχαίας Παλλήνης). Η Σάνη αυτή δεν θα πρέπει βέβαια να συγχέεται με την άλλη, ομώνυμη πόλη, την αποικία των Ανδρίων, που βρισκόταν στην χερσόνησο του Άθω. Η πόλη Σάνη της Παλλήνης εκτεινόταν στα ΒΑ της χερσονήσου του πύργου. Το γεγονός αυτό πιστοποιείται από τα αρχαιολογικά ευρήματα που έχουν κατά καιρούς παραδοθεί στην αρμόδια Εφορεία Αρχαιοτήτων, καθώς και από τα πολυάριθμα όστρακα τα οποία μπορεί κανείς να περισυλλέξει από την επιφάνεια του περιβάλλοντος χώρου.
Η ζωή στη Σάνη συνεχίστηκε και στην ελληνιστική εποχή. Μια περιορισμένη ανασκαφική έρευνα στις τουριστικές εγκαταστάσεις Sani έδειξε ότι σε αυτή τη θέση υπήρχε μια εγκατάσταση «… της ύστατης αρχαιότητος και των παλαιοχριστιανικών χρόνων… η οποία εγκατελείφθη κατά την πρωτοβυζαντινήν περίοδον…». Η Σάνη λοιπόν κατοικήθηκε αδιάλειπτα από τα προϊστορικά χρόνια, μέχρι και τον 7ο αιώνα μ.Χ., εποχή κατά την οποία σώζονταν ακόμη αρκετές παλαιοχριστιανικές πόλεις και οικισμοί στη Χαλκιδική. Μετά την καταστροφή της Κασσάνδρειας στα 540, οι ιστορικές μαρτυρίες απουσιάζουν και για τη χερσόνησο της Παλλήνης. Οι αιώνες που ακολούθησαν είναι πραγματικά «σκοτεινοί χρόνοι» όχι μόνο για τη Σάνη, αλλά και για ολόκληρη τη Χαλκιδική, η οποία αντιμετώπισε στις αρχές του 10ου αιώνα τις αραβικές, αλλά και τις βουλγαρικές επιδρομές. Τον 10ο αιώνα μαρτυρείται ως διοικητική έδρα της χερσονήσου το «πολίχνιον της Κασσάνδρειας». Η υπόλοιπη χερσόνησος ήταν, στα 941, σε μεγάλο βαθμό ερημωμένη και χρησιμοποιούνταν για την καταφυγή των ποιμνίων σε καιρό εχθρικής επιδρομής.
Το 996 αναφέρεται ο Λέων, ο πρώτος επίσκοπος Κασσάνδρειας που γνωρίζουμε μετά το 449. Μέσα στον 11ο αιώνα ένα πολύ μεγάλο τμήμα της Χαλκιδικής ήταν αγιορειτικός παραγωγικός χώρος. Με την ανάπτυξη του μοναχισμού στον Άθω άλλαξε ριζικά η κατάσταση του χώρου στην Χαλκιδική. Οργανώθηκαν πολλά και μεγάλα μετόχια των αγιορειτικών μονών και το γεγονός αυτό είχε ως φυσικό επακόλουθο την έλευση πολλών καλλιεργητών, από τους οποίους φαίνεται ότι ιδρύθηκαν νέα χωριά και ενισχύθηκαν ως προς τον πληθυσμό τους τα ήδη υφιστάμενα. Μετά τη διοικητική αναδιάρθρωση του βυζαντινού κράτους που ακολούθησε την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τον Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγο (1261), η Χαλκιδική διαιρέθηκε σε έξη «κατεπανίκια» (Καλαμαρίας, Κασσάνδρειας, Ερμυλείας, Άκρους, Ιερισσού ή Αραβενικείας και τέλος Ρεντίνας), τα οποία αντιστοιχούσαν στον φυσικό γεωγραφικό διαχωρισμό της χερσονήσου. Η περιοχή του πύργου μας ανήκε στο Κατεπανίκιον της Κασσάνδρειας, το οποίο εκτεινόταν στην ομώνυμη χερσόνησο. Βέβαια δεν είναι γνωστό αν εκείνη την εποχή ήταν ήδη κτισμένος ο πύργος.
Τα ακριβή όρια του κατεπανικίου Κασσάνδρειας δεν είναι γνωστά και δεν γνωρίζουμε αν ο διαχωρισμός των κατεπανικίων στον οποίο αναφερθήκαμε προηγουμένως υπήρξε αμετάβλητος καθ’ όλη τη διάρκεια του 14ου αιώνα. Βέβαια, η Κασσάνδρεια ήταν ήδη ερημωμένη ή είχε ερημωθεί στα 1307, όταν σε αυτήν στρατοπέδευσαν για δύο χρόνια οι Καταλανοί πρώην μισθοφόροι του Ανδρονίκου Β’ Παλαιολόγου, μετά την λεηλασία της υπαίθρου της Μακεδονίας. Η διοικητική διάρθρωση της Χαλκιδικής κατά τον 13ο-14ο αιώνα δεν περιλάμβανε πόλεις, καθώς η πλησιέστερη ήταν άλλωστε, όπως και σήμερα, η Θεσσαλονίκη. Γνωρίζουμε ότι υπήρχαν αρκετά διάσπαρτα χωριά, τα περισσότερα με διοικητική αυτοτέλεια και τοπικούς άρχοντες. Κάποια άλλα χωριά βρισκόταν στην κατοχή μοναστηριών ή άλλων μεγαλοϊδιοκτητών. Με το πέρασμα του χρόνου πολλά ελεύθερα χωριά ή αυτά που ανήκαν σε πλούσιους ιδιοκτήτες περιήλθαν στην κυριότητα μονών.
Γνωρίζουμε ότι υπήρχαν και μικροί συνοικισμοί καλλιεργητών, ιδιοκτητών ή μη κτημάτων, συγκροτήματα μετοχιών, τα οποία προστατεύονταν συνήθως από έναν πύργο, γύρω από τα οποία κατοικούσαν και οι εποχιακοί ή μόνιμοι εργάτες, όπως και τα κτιριακά συγκροτήματα των μεγάλων ιδιωτικών κτημάτων, με αντίστοιχο προσωπικό. Υπήρχαν και μεμονωμένα μονύδρια ή κελλιά, με έναν ή δύο μοναχούς, και λιγοστά μοναστήρια, τα οποία, εκτός από τους μοναχούς φαίνεται ότι διέθεταν και μόνιμο προσωπικό. Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα των πηγών δεν μπορούμε να αποφανθούμε με βεβαιότητα για τον κάτοχο του πύργου της Σάνης. Η ευρεία περιοχή του μνημονεύεται με το τοπωνύμιο «Πύργος» ήδη το 1346 σε χρυσόβουλλο λόγο του Σέρβου βασιλιά Στεφάνου Δουσάν υπέρ της Μονής Εσφιγμένου Αγίου Όρους ως «χειμαδείον» της ίδιας μονής. Το όνομά του «Πύργος» οφείλεται κατά πάσα πιθανότητα σε κάποιον πύργο της περιοχής ή του μετοχιού, ο οποίος θα μπορούσε βέβαια να είναι και ο πύργος που σώζεται μέχρι σήμερα. Όπως παρατηρεί και ο Ιωακείμ Παπάγγελος, θα πρέπει να αποκλειστεί το ενδεχόμενο ο πύργος μας να αποτελεί κτίσμα της Μονής Σταυρονικήτα, η οποία έγινε κύριος της περιοχής γύρω στα μέσα του 16ου αιώνα.
Ο οχυρός πύργος στην περιοχή της παλιάς Σάνης της Κασσάνδρας προστάτευε το μετόχι Πίνακας της αγιορειτικής Μονής του Σταυρονικήτα, το οποίο είχε αγοραστεί το 1543. Ο πύργος είναι σαφώς πιο παλιός από το μετόχι, χρονολογείται με αρκετή πιθανότητα στο δεύτερο μισό του 14ου ή ακόμη στις αρχές του 15ου αιώνα, εποχή κατά την οποία οικοδομήθηκαν αρκετοί πύργοι σε μετόχια της Χαλκιδικής. Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, το μετόχι στον Πίνακα της Κασσάνδρας αγοράστηκε το 1543 από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Ιερεμία Α’ για λογαριασμό της Μονής Σταυρονικήτα. Ένα πατριαρχικό σιγίλλιο του 1632 του Κυρίλλου Α’ Λούκαρη μαρτυρεί ότι η πυρκαγιά του 1607 που ξέσπασε στη Μονή Σταυρονικήτα κατέστρεψε σημαντικό αριθμό εγγράφων του αρχείου της. Το 1632 λοιπόν, οι μοναχοί της μονής προσέφυγαν στον πατριάρχη, μεταφέροντας μαζί τους τα κατάλοιπα από τα οθωμανικά και ελληνικά σενέτια που γλίτωσαν από τη φωτιά και ζήτησαν την εκ νέου επικύρωση των δικαιωμάτων της μονής στην περιοχή του Πίνακα Χαλκιδικής. Με το νέο πατριαρχικό σιγίλλιο επιβεβαιώθηκαν για ακόμη μια φορά τα σύνορα του μετοχιού, όπως και τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα της μονής. Η πράξη αυτή αντικατέστησε τα παλαιότερα εκκλησιαστικά έγγραφα που είχαν διασωθεί μέχρι εκείνη την εποχή, καθιστώντας τα πλέον άκυρα.
Ανάμεσα στα κατάλοιπα εγγράφων που οι μοναχοί προσκόμισαν στον Πατριάρχη Κύριλλο δεν αποκλείεται να βρισκόταν – αν είχε βέβαια σωθεί – και το έγγραφο με το οποίο ο Πατριάρχης Ιερεμίας A’ παραχωρούσε το μετόχι Πίνακα στη μονή. Οι μοναχοί έχοντας εξασφαλίσει την επιβεβαίωση των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων τους στο μετόχι Πίνακας, αγόρασαν το επόμενο έτος (3 Φεβρουάριου του 1603), στην ίδια περιοχή και νέες εκτάσεις από τους κατοίκους του χωριού Πίνακας. Αλλα σημαντικά ιστορικά στοιχεία για τον πύργο δεν γνωρίζουμε προς το παρόν. Στο κτίσμα έχουν επαναχρησιμοποιηθεί αρχαία ιωνίζοντα κιονόκρανα και αρχιτεκτονικά μέλη, όπως και γλυπτοί σταυροί, που χρονολογούνται κυρίως στην παλαιοχριστιανική περίοδο.
Ο πύργος σώζεται, σε καλή κατάσταση, χωρίς σοβαρά στατικά προβλήματα, σε ύψος γύρω στα 10 μ. προς τη δυτική και 12 μ. προς την ανατολική του πλευρά. Σε κάτοψη λαμβάνει σχήμα ορθογωνίου, με διαστάσεις 7,45 χ 6,20 μ. περίπου. Ανήκει στην κατηγορία των «λείων» εξωτερικά πύργων, με απλή και λιτή την εξωτερική τους διάρθρωση. Κτίστηκε με ισχυρή, προσεγμένη λιθοδομή (με αργούς λίθους μεσαίων και μεγάλων διαστάσεων), στην οποία παρεμβάλλονται σποραδικά και άτακτα κομμάτια πλίνθων και κεραμιδιών. Το οικοδομικό υλικό είναι λίθοι από τη γύρω περιοχή, ενώ ως συνδετικό υλικό έχει χρησιμοποιηθεί ισχυρό ασβεστοκονίαμα χωρίς κεραμιδότριμμα. Στα πιο ευπαθή τμήματα, δηλαδή στις γωνίες, έχουν κτιστεί λαξευτοί δόμοι. Στο πάχος των τοιχοποιιών, ιδιαίτερα στη βάση του πύργου είναι ορατή η χρήση ξυλόδεσμων (ιμαντώσεις) που εξασφάλιζαν τη στατική επάρκεια του κτίσματος. Ο πύργος, λαμβάνοντας υπόψη τα καθ’ ύψος μικρά παράθυρα (φωτιστικές θυρίδες-τοξο- θυρίδες), σε συσχετισμό με τις δοκοθήκες στις εσωτερικές επιφάνειες των τοίχων, που υποδηλώνουν τις θέσεις των ξύλινων πατωμάτων, είχε τουλάχιστον τρεις ορόφους, τους οποίους έστεφε το δώμα με τις επάλξεις.
Στο εσωτερικό του είχαν διαμορφωθεί όροφοι με ξύλινα πατώματα, τα οποία σώζονται, με φθορές, μέχρι σήμερα. Η είσοδος του κτίσματος βρίσκεται στη δυτική πλευρά του και αρχικά ήταν υψωμένη γύρω στα 5-6 μ., ώστε να προσεγγίζεται από το έδαφος μόνο με σκάλα, που τότε ήταν κινητή ή με μια ανεμόσκαλα, η οποία ανασυρόταν σε περίπτωση κινδύνου. Δεν αποκλείεται – αν και δεν φαίνεται αρκετά πιθανό – στη στάθμη εισόδου του, στην εξωτερική παρειά του τοίχου να υπήρχαν δύο κίονες εν προβόλω για τη στήριξη ενός μικρού μπαλκονιού (όπως συμβαίνει και στην περίπτωση του βυζαντινού πύργου στο γειτονικό χωριό της Νέας Φώκαιας στη Χαλκιδική, που άλλοτε προστάτευε το μετόχι της Μονής Αγίου Παύλου Αγίου Όρους). Η είσοδος έκλεινε με μια μονόφυλλη ξύλινη θύρα, που ίσως ήταν επενδυμένη εξωτερικά με μεταλλικές λάμες που στερεώνονταν στο ξύλο με πλατυκέφαλα καρφιά, κατά το πρότυπο των αγιορειτικών μοναστικών θυρών.
Το πλαίσιο της θύρας – αν κρίνουμε και από τους υπόλοιπους πύργους που ανήκαν στα αγιορείτικα μοναστήρια – ήταν πιθανότατα σχηματισμένο με μεγάλους ορθογώνιους λίθους παρμένους από αρχαιότερα κτίρια. Αυτό το πλαίσιο, όπως και ένα μεγάλο τμήμα της δυτικής όψης δεν σώζονται επί τόπου. Επάνω από την μισοκατεστραμμένη είσοδο διαμορφώνεται μια ορθογώνια μικρή βάθυνση (άγνωστο το ολικό αρχικό της ύψος), με πλίνθινο τοξωτό υπέρθυρο, η οποία έφερε πιθανότατα την εικόνα του προστάτη αγίου του πύργου. Λίγο πιο ψηλά, στη στάθμη του κλειδιού του τόξου, εκατέρωθεν του υπερθύρου, βρίσκουμε δύο μαρμάρινους κίονες σε πρόβολο που στήριζαν άλλοτε το χτίσιμο μιας καταχύστρας που προστάτευε την είσοδο σε χαλεπούς καιρούς. Ο πύργος ήταν αρκετά ψηλός. Ίσως να είχε στον ανώτατο του όροφο και ένα παρεκκλήσιο, όπως άλλωστε συνέβαινε σε αρκετούς βυζαντινούς πύργους της ίδιας εποχής. Στη στέψη του θα πρέπει να είχε δώμα με πολεμίστρες, ενώ χαμηλότερα υπήρχαν ακόμη δύο όροφοι και το υπόγειο, το οποίο θα πρέπει να ήταν αρχικά αποθηκευτικός χώρος και ένας ακόμη υπόγειος χώρος κάτω από αυτό.
Στον πύργο δεν έχουμε διαπιστώσει την ύπαρξη δεξαμενής νερού, απαραίτητης σε περιόδους πολιορκίας, όπως συνηθίζεται για τα υπόγεια των πύργων. Στη νότια τοιχοποιία του κτίσματος, στη στάθμη του δευτέρου ορόφου, σώζεται ακέραιη μια θυρίδα απορροής υδάτων, με κεκλιμένο πλακοειδή πρόβολο. Στην ανατολική πλευρά που σώζεται σε ύψος 12 μ. περίπου, σώζεται μόνο ένα άνοιγμα-τοξοθυρίδα. Στη βάση διακρίνουμε τις κλιμακώσεις που περιγράψαμε. Στην τοιχοδομία της πλευράς αυτής παρατηρούμε και εδώ πολλά εντοιχισμένα γλυπτά. Ξεχωρίζει ένα στενό παλαιοχριστιανικό θωράκιο ή πεσσίσκος φράγματος πρεσβυτερίου. Έχει σκαλιστεί σε χαμηλό ανάγλυφο, με σταυρό που πατά σε δίωτο αγγείο με πόδι. Οι απολήξεις των κεραιών του σταυρού είναι πεπλατυσμένες. Το θέμα περιβάλλεται από απλή ταινία. Στο εσωτερικό του πύργου διατηρούνται σήμερα μόνο δύο όροφοι, ένα υπόγειο και κάτω από αυτό ένας ακόμη υπόγειος χώρος (στέρνα 😉 γεμάτος σήμερα με μπάζα. Στον περιβάλλοντα χώρο του πύργου σώζονται, σε πολύ λίγα σημεία, καλυμμένα από τη θαμνώδη βλάστηση, τα φτωχά κατάλοιπα ενός περιβόλου μέσα στον οποίο ήταν κτισμένος ο πύργος, όπως άλλωστε συνέβαινε στους περισσότερους πύργους που κτίστηκαν κατά τη βυζαντινή περίοδο.
Τα ερείπια αυτά φαίνεται ότι επισήμανε πρώτος το 1914 ο C. Avezou. Είναι πιθανό στον εσωτερικό χώρο του περιβόλου, η αρχική έκταση του οποίου είναι άγνωστη, να υπήρχαν και κάποια βοηθητικά κτίσματα (αποθήκες, εργαστήρια, καλύβες), από τα οποία δεν σώθηκε τίποτε. Ο προορισμός του πύργου δεν θα πρέπει να διέφερε από τον αντίστοιχο που είχαν παρόμοιοι πύργοι της υστεροβυζαντινής περιόδου (14ος-15ος αιώνας). Οι περισσότεροι από τους όψιμους αυτούς πύργους εμφανίζονται στην χερσόνησο της Χαλκιδικής και στο κάτω τμήμα της κοιλάδας του Στρυμόνα, όπου τα αγιορείτικα μοναστήρια (κυρίως η Μεγίστη Λαύρα και η Μονή Ιβήρων) διατηρούσαν πολλά μετόχια και τα περισσότερα κτήματά τους. Ο πύργος της Σάνης αποτελεί χαρακτηριστικό έργο της βυζαντινής οχυρωματικής τέχνης του 13ου-14ου αιώνα, δεσπόζοντας επάνω στο χαμηλό παράκτιο έξαρμα της περιοχής. Το μικρό αυτό οχυρό προστάτευσε σε καιρούς πειρατικών επιδρομών αυτούς που κατέφευγαν στο εσωτερικό του, αναζητώντας εκεί μια πιο μακρόχρονη παραμονή, μέχρι το τέλος της πρόσκαιρης πολιορκίας.

ΠΗΓΕΣ – ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΥΡΓΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ: Πασχάλης Ανδρούδης Λέκτορας Βυζαντινής Αρχαιολογίας και Τέχνης του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Α.Π.Θ.
kassandra-halkidiki.gr
sani beach!
5/5
]]>
https://best4.gr/presentation-sani-beach-halkidiki/feed/ 0 1367
Παρουσίαση: Καλάνδρα & Ποσείδι Κασσάνδρα Χαλκιδική https://best4.gr/presentation-kalandra-poseidi-halkidiki/ https://best4.gr/presentation-kalandra-poseidi-halkidiki/#respond Thu, 13 Feb 2020 09:07:32 +0000 https://best4.gr/?p=1360

Πληροφορίες για την Καλάνδρα

   Η Καλάνδρα αποτελεί έναν παραδοσιακό οικισμό στο Δήμο Κασσάνδρας του νομού Χαλκιδικής. Η θέση της βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της χερσονήσου της Κασσάνδρας. Η εδραίωση του οικισμού της στο σημερινό χώρο, πρέπει να έγινε στα τελευταία Βυζαντινά ή τα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Οι κάτοικοι της Καλάνδρας συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σπουδαίος αγωνιστής της επανάστασης του 1821 ήταν ο Κυπαρίσσης Γεωργάκης. Η περιοχή της Καλάνδρας είναι έντονα συνδεδεμένη με την ύπαρξη της Μένδης. Διατήρησε αναλλοίωτα τοπωνύμια της χώρας των Μενδαίων, σαν αυτό της παραλίας της, που εξακολουθεί να λέγεται Ποσείδιο, ιωνική έκφραση του Ποσειδωνίου, όπως το ονομάζει ο Θουκιδίδης τον 5ο αιώνα. 
Η πόλη Μένδη υπήρξε σημαντική κατά την αρχαιότητα, γνωστή για την πολιτιστική της ανάπτυξη, καθώς και για τα προϊόντα όπως το κρασί της. Το έμβλημά της ήταν ένας όνος σε οργασμό. Ο Θουκυδίδης μας πληροφορεί ότι η Μένδη ήταν αποικία των Ερετριέων, που την ίδρυσαν στην χερσόνησο της Παλλήνης. Από την Μένδη κατάγεται ο Παιώνιος, αρχαίος Έλληνας γλύπτης, που δημιούργησε στα τέλη του 5ου αιώνα. Γεννήθηκε στη Μένδη της Χαλκιδικής κι έζησε στην Ερέτρια και την κυρίως Ελλάδα. Θεωρείται πρωτοπόρος γλύπτης της ιωνικής πλαστικής. Σπουδαιότερα έργα του είναι το άγαλμα της Νίκης στην Ολυμπία και δύο αγάλματα της Νίκης στα άκρα της πρόσοψης του Ολυμπιείου (στύλοι του Ολυμπίου Διός). Η πτερωτή Νίκη της Ολυμπίας βρέθηκε στις ανασκαφές της Ολυμπίας το 1875 και σήμερα βρίσκεται στο μουσείο της.
Στο νεκροταφείο, το οποίο εντοπίστηκε στην παραλία του ξενοδοχείου Μένδη, ερευνήθηκαν 241 συνολικά ταφές, που χρονολογούνται από τα τέλη του 8ου-αρχές 7ου ως τα τέλη του 6ου αι. π.Χ. Σήμερα, δίπλα στη θάλασσα, σώζονται κάποια μέρη του τείχους της αρχαίας Μένδης και τέσσερα χιλ. δυτικά, ο Ναός του Ποσειδώνα. Κοντά στο ναό βρίσκεται ο φάρος που κτίστηκε το 1864. Ένα χιλ. δυτικά του χωριού, σε μια πανέμορφη τοποθεσία έχοντας θέα όλο τον κάμπο, βρίσκεται η εκκλησία της Παναγίας, που κτίστηκε το 1619. Η εν λόγω εκκλησία παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, διότι στο εσωτερικό της σώζονται τοιχογραφίες που απεικονίζουν τη ζωή και τη σταύρωση του Χριστού. Η μεγάλη εκκλησία της Καλάνδρας, η “Κοίμηση της Θεοτόκου”, κτίστηκε το 1900 και παρουσιάζει ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον. Είναι βασιλικού ρυθμού και γιορτάζει στις 15 Αυγούστου. Μεγάλη πανήγυρη προς τιμήν της Παναγίας γίνεται στις 23 Αυγούστου.
Προϊόντα της περιοχής είναι το λάδι, το μέλι, τα δημητριακά, το βαμβάκι, το καλαμπόκι. Στην περιοχή της Καλάνδρας έγινε το 1970, η πρώτη μεγάλη ξενοδοχειακή εγκατάσταση (Ξενοδοχείο Μένδη) στην χερσόνησο της Κασσάνδρας. Σήμερα στην απεραντοσύνη των 12 χιλ. πανέμορφης ακτής βρίσκονται διάφορες ξενοδοχειακές μονάδες, το μεγαλύτερο κάμπινγκ του Ε.Ο.Τ. και οι κατασκηνώσεις του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Στην Καλάνδρα, στο Ποσείδι και σε όλη την περιοχή λειτουργούν γραφικές ταβέρνες, εστιατόρια, καφετερίες, μπαρ, νυχτερινά κέντρα, κρεοπωλεία με ντόπια κρέατα, ενοικιαζόμενα δωμάτια, διαμερίσματα, ταξί, αγροτικό ιατρείο και κινητή τράπεζα για την εξυπηρέτηση των επισκεπτών. Η φιλοξενία των κατοίκων και η έντονη εναλλαγή του τοπίου υπόσχονται στον επισκέπτη αξέχαστες διακοπές στην Καλάνδρα και στο Ποσείδι.

Πρώτη άποψη για την ίδρυση της Καλάνδρας : Αφήγηση : Χριστόφορος Νεστορής, 81 χρονών (Το 1995)

   Η Καλάνδρα κτίστηκε περίπου το 1745, όπως φαίνεται από μια ημερομηνία, που υπήρχε στη βρύση της Καλάνδρας. Η βρύση αυτή δεν υπάρχει πλέον. Πρώτα κτίστηκε σε μια τοποθεσία, που λέγεται Χιλαντάρι. Οι Σέρβοι οι καλόγεροι από το Άγιο Όρος είχαν μια τοποθεσία δική τους στην Καλάνδρα. Την έκαναν, λοιπόν, ανταλλαγή με τους κατοίκους και έφυγαν. Και πήγαν και έκτισαν την τοποθεσία, που τους έδωσαν οι μοναχοί. Και γι ’ αυτό ονομάστηκε αυτή η τοποθεσία Χιλανταρινή. Δεν κάθισαν όμως πολύ σ’ αυτήν την τοποθεσία, γιατί είχε πολλά έλη και κουνούπια. Και πήγαν και έκτισαν σε μια άλλη τοποθεσία, που λέγεται Ξτός (Χριστός) και που είχε μια εκκλησία, τη Παναγία. Αλλά κι εκεί δεν κάθισαν πολύ, γιατί δεν είχε νερό. Έφυγαν και ήρθαν εδώ, που είναι σήμερα το χωριό μας. Εδώ είχε μια βρύση με πολύ νερό και σ’ αυτήν είχαν βάλει και την χρονολογία.
Οι κάτοικοι του χωριού στην αρχή λέγονταν: Μαυρόκωλοι, δηλαδή δυνατοί άνδρες, όπως λέμε σήμερα: μαλιαρόκωλοι. Ύστερα από καιρό όμως οι γεροντότεροι κατάλαβαν, ότι δε βαρούσε καλά στ’ αυτιά των ξένων το όνομα εκείνο και γι ’ αυτό το άλλαζαν και το ’καναν: Καλοί άντρες. Έτσι βγήκε το όνομα Καλάντρια > Καλάντρα > Καλάνδρα.

Δεύτερη άποψη για την ίδρυση της Καλάνδρας : Αφήγηση : Νίκος Νικολής – Καλανδρινός (Το 1995)

   Για την Καλάνδρα την πρώτη γραπτή μαρτυρία που έχουμε γύρω απ’ τ’ όνομά της είναι το 1318 σε έγγραφο της Μονής Χιλανδαρίου, όπου αναφέρονται σαν κτήματά της αμπέλια του «Καλανδρέου». Εικάζεται ότι το όνομα ανήκε σε Βυζαντινό κτηματία. Σε άλλο έγγραφο του 1259 αναφέρεται ότι κάποιος απ’ το χωριό Πλασταρά είχε χερσάμπελο στο Ποσείδι. Υπήρχε λοιπόν και άλλο χωριό σύγχρονο με του «Καλανδρέου» και δεν είναι σύμπτωση ότι και στη μία και στην άλλη γραφή αναφέρονται αμπέλια. Αν πάρουμε σαν σημεία αναφοράς τις δύο πηγές που υδροδοτούσαν τους δύο οικισμούς, τη βρύση της Καλάνδρας απ’ τη μία και το Πηγάδι της Παναγίας απ’ την άλλη, η απόσταση είναι γύρω στο χιλιόμετρο και ανάμεσά τους ο εύφορος κάμπος, πηγή ζωής και για τους δύο οικισμούς.
Το κοντινότερο χωριό πρέπει να ήταν η Σίβηρη που το βρίσκουμε ν’ αναφέρεται σε έγγραφο της Μονής Βατοπεδίου της ίδιας εποχής. Το σύστημα εκμετάλλευσης της γης τότε ήταν σίγουρα μεγαλο-ιδιοκτησιακό. Αναφέρθηκε παραπάνω για την Καλάνδρα ο υποτιθέμενος κτηματίας. Για το Πλασταρά έχουμε μια μεταγενέστερη πληροφορία πάνω σ’ αυτό. Οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Κασσάνδρα κοντά στο 1440 απ’ τους Βενετούς που διαδέχτηκαν εδώ τους Βυζαντινούς. Οι Βενετοί κράτησαν την Κασσάνδρα σαν ναυτική βάση και μετά την πτώση της Θεσσαλονίκης. Μετά την κατάληψη λοιπόν η γη τυπικά περιήλθε στην ιδιοκτησία του Σουλτάνου, που κατά τα έθιμα είχε το δικαίωμα να τη διαθέτει σε αξιωματούχους του κράτους. Έτσι τη γη της Κασσάνδρας την κατέγραφαν σαν Χάσι του εκάστοτε αρχηγού των «λευκών» ευνούχων του Σουλτάνου. Στα τέλη του 16ου αιώνα τη θέση αυτή την κατείχε κάποιος Γκατζαφέρ-Αγάς, ο οποίος αφού ιδιοποιήθηκε την έκτασή της, τα έσοδα τα αφιέρωσε στους άπορους της Μέκκας και της Μεδίνας. Έτσι λοιπόν η Κασσάνδρα έγινε Βακούφι.
Οι κάτοικοι των χωριών σαν ελεύθεροι καλλιεργητές είχαν ελάχιστη έκταση απόλυτα ιδιόκτητη. Το σπίτι τους, ένα αβούλι(μικρό χωράφι-κήπος), ένα αμπέλι κι αυτά κοντά στο χωριό τους. Τις μεγάλες εκτάσεις τις αγόραζαν για χρήση κάποιοι οικονομικά κρατημένοι ή και μοναστήρια απ’ τον Αγά της περιοχής. Το 1598 αναφέρεται σε έγγραφο της Μονής Χιλανδαρίου ότι «Πέθανε άκληρος ο Γεώργιος κρεοπώλης απ’ το χωριό Πλασταρά της Κασσάνδρας και τα κτήματά του ο Γκατζαφέρ- Αγάς τα πουλά στη Μονή Χιλανδαρίου». Έτσι λοιπόν το Χιλαντάρι έρχεται και σ’ αυτή την περιοχή. Αν και η έδρα του μετοχιού ήταν αλλού, ο οικισμός του Πλασταρά τώρα φαίνεται ότι συνέχισε να υπάρχει. Σήμερα γέροντες θυμούνται ότι ερείπια υπήρχαν στην τοποθεσία Ξτος τις πρώτες δεκαετίες του αιώνα μας. Ξτος στο τοπικό ιδίωμα λέγεται ο Χριστός και το όνομα Χριστόδουλος προφέρεται Ξτόδουλος ή Ξτουδουλής. Στο συγκεκριμένο σημείο σώζεται σήμερα ένα εικονοστάσι μέσα στα βάτα με μια εικόνα της Σταύρωσης.
Μοναδικό απομεινάρι ατόφιο αυτού του οικισμού είναι η Εκκλησία της Παναγίας, που όπως φαίνεται ήταν και ο ενοριακός τους ναός Σήμερα είναι η μοναδική εκκλησία στη Χαλκιδική που έμεινε ανέπαφη απ’ την επανάσταση του 1821 και διασώζει ολόκληρο τον εσωτερικό της διάκοσμο (τοιχογραφίες) που χρονολογείται απ’ το 1619. Δεν έχουμε μαρτυρία πότε εγκαταλείφτηκε το χωριό του Πλασταρά. Πολύ πιθανό μετά το “Χαλασμό”. Τα δύο μετόχια, των Ιβήρων και του Χιλανδαρίου, αποτελούσαν τους μεγάλους γαιοκτήμονες της περιοχής. Σ’ αυτά δούλευαν πολλοί Καλανδρινοί. Το 1860 περίπου ο παπάς της Καλάνδρας ήταν Χιλανδαρινός, τον έλεγαν παπα-Χρίστο και τον έφερε το Μετόχι. Έμενε ο παπα-Χρίστος στο σπίτι του Γερο-Μαύρου, δίπλα στο σημερινό καφενείο του Μπρίκου.
Το κτίσμα αυτό ήταν Χιλανδαρινό, «μακρυναρίκι» με κρικέλες στους τοίχους. Έδειχνε ότι ήταν στάβλος. Βγαίνει λοιπόν το συμπέρασμα, ότι το Χιλαντάρι είχε καλλιέργειες κοντά στο χωριό και τα χωράφια του σίγουρα ήταν αυτά που αγόρασε απ’ το Γκατζαφέρ-Αγά το 1598. Είχε επίσης και ένα δίχωρο σπίτι δίπλα στην Παναγία, που πιθανότατα εξυπηρετούσε τους Χιλανταρινούς όταν βρίσκονταν σ’ αυτή τη περιοχή. Μετά το χαλασμό στην περιοχή έγιναν σημαντικές εκχερσώσεις, έφτιαξαν καινούρια χωράφια οι Καλανδρινοί και πολλά απ’ αυτά ήταν κοντά στο Μετόχι. Για ευκολία λοιπόν των Καλανδρινών αλλά και του Μετοχιού τα αντάλλαξαν τα χωράφια αυτά με Χιλανταρινά, που ήταν κοντά στο χωριό (Χιλανταρινή). Έτσι έφυγε το Μετόχι απ’ του Πλασταρά.
Μετά τον χαλασμό της Κασσάνδρας, όταν γύρισαν οι Καλανδρινοί, ήταν άνοιξη προχωρημένη. Τα ντουβάρια απ’ τα χωματόκτιστα σπίτια τα κάλυπταν οι τσουκνίδες. Ένα πράγμα βρήκαν όρθιο και σταυροκοπιούνταν, ήταν η Παναγία του Πλασταρά. Όλες κι όλες οι οικογένειες που γύρισαν ήταν καμιά εικοσαριά. Αρκετοί δεν γύρισαν. Χάθηκαν ή τράβηξαν μαζί με άλλους Μακεδόνες κατά την Αταλάντη, όπου το Ελληνικό κράτος γύρω στο 1835 τους παραχώρησε τον τουρκομαχαλά. Εκεί δημιούργησαν τον οικισμό της Νέας Πέλλας με τη συνδρομή του ιδρύματος Βέλιου.
Τον Οκτώβριο του 1830 δημοσιεύθηκε ένα φιρμάνι, που υπαγόρευε την άμεση απελευθέρωση όλων των δούλων, που κρατούσαν οι Μπέηδες και οι τσορμπατζήδες της εποχής. Ήρθαν όμως Χριστούγεννα και ο Χατζη-Αχμέτ Πασάς της Θεσσαλονίκης αντιμετωπίζοντας τις πιέσεις των Μπέηδων της περιοχής το φιρμάνι αυτό δεν το φανέρωνε. Χρειάστηκαν οι ενέργειες των προξένων να το κάνει γνωστό. Τις μέρες εκείνες στα χωριά της Κασσάνδρας φάνηκαν κάποιοι δουλέμποροι που έφεραν να πουλήσουν ταλαιπωρημένες υπάρξεις, αυτούς που πήραν τη μέρα της σφαγής. Μέσα σ’ αυτούς ήταν και η παπαδιά της Καλάνδρας. Ο ανεψιός της ο Νικολής, αυτός που εκείνη τη μέρα της σφαγής έπαιζε έξω απ’ την Εκκλησία, είχε εγκατασταθεί στο χωριό ορφανός από γονείς. Οι δικοί του “χάθηκαν” στα νησιά. Έφηβος τότε δεν πολυμετρούσε τα πράγματα. Τον πλησίασε ο παππούς του Μητράκου του Δεληγιάννη και τον συμβούλεψε να αγοράσει τη θεία του. Μάλιστα του είπε «παρ’ την. Κρίμα είναι. Έχει και κάνα δύο χωραφάκια». Επειδή όμως δεν του έφταναν τα λεφτά για να την αγοράσει, του έταξε να του δώσει δανεικά και να τα ξεπληρώσει με δουλειά. Η πληθυσμιακή αυτή πυκνότητα κράτησε μέχρι τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και η μεγάλη αιμορραγία της Αυστραλίας την αποτελείωσε.

Ο ΦΑΡΟΣ ΣΤΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙΟ ΠΟΣΕΙΔΙ (ΦΑΡΟΣ ΚΑΣΣΑΝΔΡΑΣ) (1864)

   Η λέξη φάρος στην αρχαιότερη χρήση της, δεν σήμαινε καθόλου αυτό που της αποδίδουμε σήμερα. Υπάρχουν πολλές ερμηνείες για την προέλευσή της. Κάποιοι της αποδίδουν ομηρική προέλευση, αλλά με σημασία ολότελα διαφορετική. Φάρος στον Όμηρο δηλώνει ένα κομμάτι πανιού, χρησιμοποιούμενο ως χιτώνιο ή και κάλυμμα κεφαλής. Άλλοι αναζητούν τη ρίζα της στην αιγυπτιακή λέξη «φαρέζ», που διασώζεται στην Παλαιά Διαθήκη -στους «Αριθμούς»- και την οποία οι Εβδομήκοντα μετέφρασαν ως «σκοπιά». Αλλά η μοίρα της λέξης δεν καθορίστηκε από την απόφαση κάποιου συγγραφέα να τη χρησιμοποιήσει με τη νέα της έννοια, αλλά με την απόφαση του μεγάλου αρχιτέκτονα των ελληνιστικών χρόνων Σώστρατου να υψώσει έναν πολυώροφο πυρσοφόρο πύργο στο μικρό Αιγυπτιακό νησί Φάρος, απέναντι από την ακτή της Αλεξάνδρειας. Από τότε η λέξη φάρος περιπλανήθηκε σε εκατομμύρια στόματα σε όλες τις ακτές της Μεσογείου, εκτοπίζοντας κάθε άλλη και τον ελληνικό πυρσό ή πύργο και το λατινικό turns, για να σημάνει απόλυτα αυτό που και σήμερα εννοούμε.
Παράξενη και γοητευτική η ιστορία της λέξης. Το ίδιο γοητευτική και η ιστορία των φάρων. Οι απαρχές τους βρίσκονται στα ομηρικά χρόνια. Ο Όμηρος αναφέρει ήδη στην Ιλιάδα προσπάθεια επικοινωνίας των καραβιών με τη στεριά μέσω της φωτιάς τη νύχτα. Ίσως σε αυτό να προηγήθηκαν οι Λιβοφοίνικες που άλλωστε αποτέλεσαν και δασκάλους των Ελλήνων στη ναυτιλία. Πάντως οι αρχαιότεροι αναφερόμενοι φάροι, ως πύργοι με προορισμό να γίνονται ορατοί την ημέρα χάρη στο ύψος τους και τη νύχτα με τη φωτιά που άναβε στην κορυφή τους, είναι ελληνικοί : στο Σίγειο της Τρωάδας, στο σημερινό Γενή Σεχίρ, στον Μήρμυκα, έναν ύφαλο ανάμεσα στη Σκιάθο και τη Μαγνησία, στον Πειραιά, κοντά στη απόληξη των τειχών του Θεμιστοκλή και πάνω στους λιμενοβραχίονες που αυτός είχε φτιάξει, στο Βόσπορο, στην Κόρινθο, στη Σμύρνη. Αναμφίβολα, το αποκορύφωμα αυτής της περιόδου κι όχι τυχαία, είναι ένα από τα επτά θαύματα της αρχαιότητας, ο φάρος του Σώστρατου του Κνίδιου. Κτισμένος στα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Πτολεμαίου του Β’ του Φιλάδελφου, έφτανε σε ύψος 150 μέτρων και είχε μια φωτοβολία 300 σταδίων, δηλαδή περίπου 200 χλμ., αν οι μαρτυρίες δεν είναι υπερβολικές. Χρειάστηκαν 12 χρόνια για να ολοκληρωθεί η οικοδόμησή του.
Συνήθως οι φάροι που βρίσκονται σε ερημικά και βραχώδη ακρωτήρια είναι κτισμένοι με τα επιτόπια υλικά με εμφανή τοιχοποιία εναρμονισμένοι με το δραματικό ύφος του τοπίου. Αντίθετα στις αμμώδεις ακτές είναι επιχρισμένοι και χρωματισμένοι, συνήθως λευκοί. Τέτοιο παράδειγμα είναι ο φάρος «Ποσείδι» στην Κασσάνδρα. Ο φάρος αυτός στο ακρωτήριο Ποσείδι στην Κασσάνδρα Χαλκιδικής, κατασκευάστηκε το 1864 από την Γαλλική Εταιρεία Φάρων. Το ύψος του πύργου του είναι 14,5 μέτρα και το εστιακό του ύψος είναι 23 μέτρα. Εντάχθηκε στο Ελληνικό φαρικό δίκτυο μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους 1912-13. Το ακρωτήριο Ποσείδι βρίσκεται σε απόσταση 3 χιλιομέτρων Ν Δ. της Καλάνδρας στην χερσόνησο της Κασσάνδρας. Το όνομά του το συναντούμε σε αγιορείτικα έγγραφα του 4ου αιώνα, αλλά φαίνεται ότι είναι πολύ παλιότερο και σχετίζεται με την λατρεία του Ποσειδώνα.
Στο ακρωτήριο Ποσείδι ή “Ποσειδώνιον”, όπως ονομάζεται ήδη από το Θουκυδίδη, οι ανασκαφές αποκάλυψαν ένα σημαντικό Ιερό του Ποσειδώνα. Σώθηκαν, δυστυχώς σε μικρό ύψος, τέσσερα συνολικά μεγάλα οικοδομήματα-ναοί, τα οποία, λόγω της μικρής επιφάνειας του ακρωτηρίου, είναι κολλημένα μεταξύ τους. Τα κινητά ευρήματα της ανασκαφής και οι επιγραφές φανερώνουν μια συνεχή λατρεία του Θεού της Θάλασσας, από το 12 αιώνα π.Χ. μέχρι τα ρωμαϊκά χρόνια. Στην άκρη του ακρωτηρίου υπάρχει o φάρος, σε περιοχή που ελέγχεται από το Πολεμικό Ναυτικό, λίγο πιο κάτω από τις κατασκηνώσεις.
Ήταν 10 Ιουλίου του 1864 στη Θεσσαλονίκη, η οποία βρισκόταν ακόμη υπό τουρκική κατοχή. Ο άνθρωπος που στεκόταν στην ακτή, ξεφορτώνοντας τη νυχτερινή ψαριά, αντίκρισε ένα ζωηρό φως στον ορίζοντα, το οποίο λίγο μετά εξαφανίστηκε. Μισόκλεισε τα μάτια για να δει καλύτερα. Το φως ξαναφάνηκε, να αντανακλάται στην επιφάνεια της θάλασσας. Πρώτη φορά το έβλεπε. Την επομένη θα μάθαινε ότι ήταν ένας καινούργιος φάρος. Το καλοκαίρι, του 1864, άναψε για πρώτη φορά το «φανάρι» της Κασσάνδρας στη Χαλκιδική, ενώ το 1880 ακολούθησε ο φάρος της Αλεξανδρούπολης. Πρόκειται (μαζί με τον φάρο του Μεγάλου Εμβόλου, στο Αγγελοχώρι), για τους τρεις διατηρητέους φάρους της Βόρειας Ελλάδας, επί συνόλου 27 (διατηρητέων) σε όλη την ελληνική επικράτεια. Κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου παρέμεινε σβηστός και στο πλαίσιο ανασυγκρότησης του Φαρικού Δικτύου, επαναλειτούργησε το 1944 με πηγή ενέργειας το πετρέλαιο. Το 1975 φάρος ηλεκτροδοτήθηκε. Στην δεκαετία του ’60 υπήρχε και ένα μικρό έλος (λιμνούλα) μπροστά από τον φάρο το οποίο αποξηράνθηκε αργότερα. Ο φάρος είναι ένας από τους 21 φάρους που προσφέρονται για φιλοξενία των στελεχών του πολεμικού ναυτικού και των οικογενειών τους κατά τη διάρκεια των θερινών διακοπών. Ο φάρος είναι επανδρωμένος με ένα φαροφύλακα.
Χτισμένος σε τουριστική περιοχή, ο φάρος της Κασσάνδρας αποτελεί δέλεαρ για τους τουρίστες, ενώ θα μπορούσε -βάσει μεγέθους και ανέσεων- να προσφέρει κατάλυμα σε αρκετούς από αυτούς! Το κτήριο του, συνολικού εμβαδού 130 τ.μ. περίπου, κατασκευάστηκε σε δύο φάσεις από συμπαγείς και διάτρητους πλίνθους. Διαθέτει δε, καθιστικό, τρία υπνοδωμάτια, τουαλέτα, κουζίνα, ηλεκτροστάσιο, εσωτερική και εξωτερική αποθήκη, χολ, διάδρομο και οκταγωνικό πύργο λιθοδομής. Βρίσκεται στο δημοτικό διαμέρισμα Καλάνδρας, δήμου Κασσάνδρας, ενώ η πρόσβαση σε αυτόν γίνεται μέσω ασφαλτωμένου δρόμου μέχρι την είσοδο του κτιρίου.
Χαρακτηριστικά Φάρου : Εναλλακτικά ονόματα: Posidi Τοποθεσία / Περιοχή / Νησί: Northetrn Aegean Sea Χώρα: Greece [GR] Γεωγρ. Πλάτος/Μήκος: 39.95865° / 23.36266° (Map) Τύπος: Lighthouse Τύπος Αναλαμπής: Flashing (Fl) Πλήθος Αναλαμπών: 2 Χρώμα Φωτός: White / W Περίοδος Αναλαμπής: 15 s Ύψος Φακού (Εστίαση): 19 m Σε Λειτουργία: True Έτος κατασκευής: 1864

ΠΗΓΕΣ – ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΑΣΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ : Kασσάνδρα Περιοδική Έκδοση Πολιτιστικού Συλλόγου Κασσανδρινών Θεσσαλονίκης kassandra-halkidiki.gr
0 %
Αξίζει?
]]>
https://best4.gr/presentation-kalandra-poseidi-halkidiki/feed/ 0 1360